Het nieuwe normaal

Oververmoeidheid, onrust en altijd maar bezig zijn met de toekomst (anxiety), dit lijkt ons nieuwe normaal te zijn. Vrijwel iedereen is afhankelijk van stimulerende middelen, laat dit koffie zijn, (fruit)suikers of in sommige gevallen medicatie. 56% van de wereldbevolking heeft een of meerdere ziektes en/of chronische fysieke klachten en het aantal mensen met diabetes, alzheimer en kanker neemt toe, elk jaar weer. De meeste ziektes worden veroorzaakt door onze manier van leven en de keuzes die we maken. Een terechte vraag zou zijn: wat is er aan de hand?  Maar dat was niet de enige vraag die zaterdag gesteld werd tijdens de presentatie van Natalie Benhayon in Keulen. Zij legde ons ook iets anders voor. Stel je voor, zo zei ze, dat er morgen geen koffie en geen suiker zou zijn (en ook geen fruitsuiker), hoeveel mensen zouden er op hun werk verschijnen? Die vraag bleef bij me hangen na een inspirerende middag, waarbij iemand haar terechte zorgen uitte over wat er momenteel gaande is in de wereld. Zonder oordeel, zonder de moed te verliezen en zonder verwijt, enkel en alleen met heel veel toewijding en liefde, wetende dat het ook anders kan. Natalie Benhayon ziet wereldwijd dagelijks gemiddeld negen mensen in haar praktijk, en overal, zo deelt ze, is het hetzelfde. Of je in Australië of in Europa woont, man of vrouw bent, ongeacht religie of huidskleur, vrijwel iedereen is moe. Ik kom maar zelden iemand tegen die één of geen koffie per dag drinkt, zo deelde ze. Stel je inderdaad voor dat er morgen geen koffie en suiker verkrijgbaar zouden zijn, hoe zou zo’n dag eruit zien? Ok, ik vermoed dat er best nog wat mensen op mijn werk zouden verschijnen, maar hoe zouden die zich rond een uur of 11 voelen? En hoe zou het rond een uur of drie met iedereen gesteld zijn, als we de bekende middag dip hebben? En dit is nog maar één dag bedenk ik mij. Hoe zou het met ons gaan als we een week lang geen enkele stimulerende middelen tot ons nemen? Best een uitdaging, op z’n zachts gezegd. Wat inmiddels voor velen van ons normaal is, is in wezen niet normaal. We hebben het met elkaar geaccepteerd dat we moe zijn, gespannen, veel bezig zijn met wat gaat komen, alsmaar druk zijn, vanuit ons hoofd leven, dat er op elke hoek een koffietent zit, dat er overal suiker te verkrijgen is, dat er overal suiker in zit en dat als we elkaar vragen hoe het gaat, we meestal antwoorden met ‘oh, goed hoor’.  Ze vroeg ons ook hoe we slapen, en wat de kwaliteit van onze slaap is. Wie wordt er in de ochtend vitaal, vit en vreugdevol wakker, met een zin om aan de dag te beginnen, naar je werk te gaan en om mensen te ontmoeten? Ik ken er niet veel, zo zei ze. Nou, ik eigenlijk ook niet. Maar dat niet alleen, als Natalie tegen mensen zegt dat ze met plezier 18 uur per dag werkt, dat ze zich vitaal, helder en fit voelt, dat ze het fijn vindt om onder de mensen te zijn, met veel plezier werkt en dat ze geen stimulerende middelen nodig heeft, dat ze heel raar wordt aangekeken. Alsof ze niet normaal is. En dat laatste klopt ook, we vinden dit niet normaal. Als ik zelf aan mensen vraag hoe het met ze gaat, en we kiezen ervoor om voorbij het ‘oh goed hoor’ te gaan, dan delen mensen dat ze moe zijn, hoofd- rug of nekpijn hebben, dat ze niet goed slapen, behoefte hebben aan het weekend, vakantie of een vrije dag, dat er dingen spelen in hun relatie, dat ze boos, verdrietig of onrustig zijn, dat ze door de bomen het bos niet meer zien of dat ze ziek zijn of zijn geweest. Dus elke keer als we iemand vragen hoe het gaat, en we krijgen als antwoord ‘oh goed hoor’, dan vraag ik me af wat ‘goed’ eigenlijk betekent. Gaat het werkelijk goed met ons? Ik merk zelf steeds meer hoe belangrijk het is om eerlijk te zijn, naar mezelf en naar anderen. Toen een collega laatst langsliep en vroeg hoe het ging, zei ik goed. Ik kon voelen dat hij niet echt de tijd had en weer door wilde lopen, en ik merkte aan mezelf dat ik gemakshalve maar ‘goed’ zei, terwijl mijn hele lichaam protesteerde. Mariette, er is zoveel meer, dit klopt niet. Wat ik hiervan leer is dat als ik iemand vraag hoe het gaat, ik ook echt de tijd en ruimte mag nemen voor het antwoord. En als iemand mij die vraag stelt, ik mezelf de ruimte mag gunnen om eerlijk te antwoorden. Anders blijft zo’n contactmoment aan de oppervlakte hangen, terwijl dergelijke momenten juist de cadeautjes in mijn dag zijn. Eerlijkheid brengt niet alleen verdieping en intimiteit, het is de start van ware heling.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares