Het restaurant

En zo geschiedde dat we na een warme douche in het licht naar het plaatselijke restaurant in Mao Vac gingen. Hoewel op nog geen honderd meter afstand van het hotel namen we de auto, op aanraden van onze gids. Toen ik de auto uitstapte, zag ik een fel verlichte, intens ongezellige ruimte met lange tafels en plastic stoelen en mijn aandacht werd direct naar de grond getrokken. Wat ligt er allemaal op de grond, vroeg ik aan James, die net de eetgelegenheid binnenliep. Er kwam meteen een man op hem af die op een net iets te uitbundige manier James een hand gaf. Daarna was mijn hand aan de beurt. Ik had geen aandacht voor de arme man, die overigen starnakel dronken was, omdat ik gefascineerd naar de grond aan het staren was. Die lag bezaaid met restanten eten. Ik overdrijf niet, maar overal lagen er afgekloven stukken kip, mandarijnschillen, rijst flatsen en ander soortig afval dat normaliter in een hiervoor bestemde vuilnisbak verdwijnt. Of de hond eet het op, maar die lag er ook in coma toestand bij. Op de tafels stonden borden, glazen en schalen met leftover eten van wat naar het leek een vrij uniek feestdiner. Er hing een aparte lucht, en in de hoek achterin stond een man voorover gebogen, klaar om over zijn nek te gaan, ondersteund door een van zijn maten. Er was nog één tafel bezet door een man of acht, die luidruchtig en wazig uit hun ogen kijkend, naar deze blonde invasie staarden. Onze gids was geanimeerd in gesprek met de eigenaar en James en ik keken beduusd om ons heen. Wat een varkensstal, zei ik tegen James. Ik heb nog nooit zoiets gezien, ook niet in mijn studententijd. De gids wilde net vragen waar we wilden gaan zitten, maar ik voelde een zeer duidelijke grens. “I don’t like the energy of this place”, zei ik tegen de gids, can we eat somewhere else?”. Een tien minuten later zaten we in een kleine toko om de hoek, waar ze nog net wat eten voor ons hadden liggen in de hiervoor bestemde vitrine. Ook hier lagen opvallen veel  stukken kip op de grond…Wel leuk om te zien hoe snel ik me aanpas aan de lokale gewoontes. Het schattige poesje dat er rondliep, heeft een topavond gehad. Ook onze kiprestanten verdwenen ongegeneerd op de grond, persoonlijk door mij neergegooid. Ik heb trouwens van onze gids begrepen dat dergelijke feestavonden verre van uniek zijn. Het zijn hier dagelijks terugkerende happenings….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares