Hij die verlicht

Vanmorgen hebben we een bezoekje gebracht aan het mausoleum van oud-president Ho Chi Minh (hij die verlicht). Voor de Vietnamezen is hij een groots leider die veel voor het land en haar volk gedaan heeft. Tegen zijn zin in ligt hij opgebaard in een statig mausoleum in het centrum van Hanoi, waar hij dagelijks door vele aanbidders wordt bezocht. Zijn eigen wens was om gecremeerd te worden omdat dit, in zijn eigen woorden, veel hygiënischer is, maar hier is niet naar geluisterd. Het is een enorm complex dat gekenmerkt wordt door strenge regels, orde, een strakke organisatie en zeer gedisciplineerde medewerkers. Oftewel, er hing een lekker communistisch sfeertje. Zowel James als ik schieten hiervan in een lichte reactie die zich uit in wat puberaal en melig gedrag. We waren niet de enige die het plan hadden om naar Ome Ho te gaan kijken dus we werden vrijwel meteen opgesteld in rijen van twee. Nee, niet van drie maar van twee. Er lopen enorm veel guards rond in van die witte verkleedpakken (hele nuttige werkverschaffing) en eentje riep keihard terwijl wij langsliepen door een megaphone “TWO by TWO!, TWO by TWO!”. Ze keek voor mijn gevoel naar ons en van pure schrik liet ik Marco zijn hand los. Doen we iets verkeerd….? Iedereen liep strak in de rij, alles tassen waren inmiddels afgegeven, je fototoestel moest bij een aparte balie in een speciaal tasje worden gestopt die we later weer bij een andere balie moesten ophalen. Vlak voordat we het mausoleum inliepen, moesten onze zonnebrillen af, werd James gesommeerd zijn armen langs zijn lichaam te laten zakken in plaats van zijn armen over elkaar en mag je je handen ook niet in je zakken hebben. Op de trap omhoog maakte ik nog een klein grapje in stilte waarbij ik een grote grijns op mijn gezicht had maar dit mocht ook niet. Ik werd vriendelijk doch dringend tot bedaren gesust. Vreugde in een mausoleum is als vloeken in een kerk. Is hij wel echt, fluisterde ik naar James, hij lijkt wel nep. Dat denk ik wel schat, maar hij is in ieder geval wel verlicht. Ja, dat klopt, we konden hem goed zien met al die lampen om hem heen. Hij lag er vredig bij, althans, zijn lichaam lag er vredig bij. Binnen een minuut stonden we weer buiten en was het feest voorbij. Nou ja, feest. We hebben nog een foto gemaakt vanaf een metertje of vijftig, want dit mocht dan weer wel. Leuker dan dit wordt het niet, zei James. We zagen een groep met kinderen van rond de vier jaar oud in rijen van twee naar binnen lopen. Ze hielden allemaal elkaars shirt vast en waren wat aan het keten. Met een grote glimlach keek ik naar die kids die, gedrild door hun leraressen, naar binnen werden geleid (in rijen van twee). Als dat maar goed gaat…….(of juist niet…).

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares