Hij is er weer

Doordat ik in Engeland zat het weekend is de officiële aankomst van Sint volledig aan mij voorbij gegaan. Heel rustig, ik kan niet anders zeggen. Ik merk dat ik dit jaar een stuk minder verbinding met Sinterklaas voel dan in de afgelopen jaren. Toen was mijn aantrekkingskracht ook niet enorm, maar dit jaar is de relatie behoorlijk bekoeld. Het valt me al op dat ik het over ‘oh, die ellende is ook weer begonnen’ heb en dit zegt genoeg. Voor ouders lijkt mij deze tijd een ware uitputtingsslag. Ik zou de dagen tellen tot hij weer het land uit is. Dit lijkt mij bij uitstek de ultieme tijd om voor kinderen acute adhd te ontwikkelen. Wonderlijk eigenlijk, hoe we van zo’n baardman en zijn (discriminerende) zwarte pieten een enorm collectief gebeuren hebben gemaakt, doordrongen van diepgewortelde overtuigingen, waardes, tradities en behoeftes. Als je niet mee doet, is dit bijna misdadig. En onmogelijk. Ik vind het erg leuk om gedichten te maken en ik heb ook altijd veel lol als ik Sinterklaas vier, én ik ben me ook bewust van de overdaad aan snoep, kado’s, manipulatie, de ‘het moet gezellig zijn’ en de enorme commercie erachter. Soms voelt het alsof we er een beetje in zijn doorgeschoten. Sint vindt mij, ondanks dit alles, nog steeds erg zoet want zonder dat ik zelf mijn schoen gezet heb, zat er gisteren tóch iets in. Die Sint toch! Ik heb gelukkig nog wat wortels in de ijskast liggen, die zal ik vanavond neerleggen. Het zou toch sneu zijn als die Americo straks met een heel karig pensioen de laatste fase van zijn leven ingaat…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares