Hofje

Zij doen onaardig tegen ons, zei D. (7) gisteren tegen mij. Ze noemde de namen van twee kindjes op het hofje, waar ze eerst dikke vrienden mee was. Wat is er gebeurd dan, vroeg ik, en ik kreeg een warrig verhaal over iets met niet mogen drinken, een fietspomp op een voet en aanbellen bij de deur. Kinderen maken gemakkelijk ruzie en soms is het ook zo weer over. Soms echter ook niet. Het blijft dan hangen, en zo ook gisteren. We zijn geneigd om als volwassenen te zeggen dat het zo wel weer overgaat of ach joh, morgen zijn ze alles weer vergeten, maar vaak is dat niet zo. Kinderen vergeten niet zo makkelijk, dat merk ik ook, en zo ook vriendin E. die hier op een inspirerende manier mee omgaat. Ze wilde graag voordat ze weer naar huis gingen, dat de ruzie werd uitgesproken. No lose ends, ik ben helemaal voor, en volgende week komen haar kindjes weer logeren, dus is het fijn als alles weer koek en ei is. We liepen samen naar de overburen, met de kids, waar blijkbaar iedereen zat. Ze hebben ruzie gehad en wij willen graag dat ze dit uitpraten, zei ik. Binnen tien seconden stonden we met alle moeders en de betreffende kinderen bij elkaar en kwam het tot een open gesprek. Iedereen kon vertellen wat er was gebeurd en het was echt heel leerzaam, (met name) ook voor mij. Of het nou kinderen zijn of volwassenen, bij beide komt miscommunicatie, ruis, aannames, interpretaties en soms iets te snel getrokken conclusies regelmatig voor. Het was geweldig om van elk kind te horen wat er was gebeurd, waarom ze iets wel of niet hadden gedaan, en zodoende kreeg elk verhaal de ruimte en kon er meer begrip ontstaan. Om elkaar echt te kunnen begrijpen, is het nodig dat we het hele verhaal weten en waar iemand vandaan komt, in plaats van zelf dingen aan te nemen of te interpreteren. De kinderen kunnen weer door één deur en ik liep met een verrijkt gevoel naar huis. Of je nou klein of groot bent, expression is everything.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares