Honden, het zijn net kinderen

Volgens mij ken ik Cocu uit een vorig leven, opper ik zojuist tegen James, terwijl hij het terras aan het hogedrukspuiten is en ik op een ligstoel aan het liggen ben, mét Cocu. Jaja, dat past, zo’n grote hond en ik samen op een ligbedje! Tuurlijk, ik vind de andere hond ook superlief (de poes moet ik beduidend meer moeite voor doen) maar toch, Cocu is echt mijn vriendje. Honden zijn net als kinderen, althans, zo lijkt het. Ik heb geen vergelijkmateriaal, maar wel een sterk vermoeden dat ik hier behoorlijk in mijn moederrol schiet als ik met de honden ben. Ik praat net iets te vaak tegen ze, soms met zo’n onnatuurlijk hogere “oh wat ben jij toch schattig en jij begrijpt niets dus ik zal het jou eens haarfijn uitleggen” stem, ik vind het heerlijk  om ze te eten te geven, ik ben vannacht wakker van ze geworden (en heb ze om 04:45 liefdevol doch streng laten weten dat het écht nog geen tijd is om te wandelen), ik knuffel en aai ze vaak, ik heb al best veel foto’s van ze gemaakt, op de groentemarkt zei ik tegen James dat ik weer naar de honden wilde, ik vind het leuk als ze me achternalopen en ik vind het beduidend minder fijn als ze James leuker vinden. Jaja, dit ruikt naar een moederrol, én een attachment. Een honden attachment. Nu weet ik dat ik over 9 dagen weer hondloos door het leven ga, dus maak ik me niet als te druk over deze observatie, maar toch, het is boeiend om te zien. Er wordt me regelmatig gevraagd waarom wij geen eigen hond nemen. Met name ook toen duidelijk werd dat we zelf geen kinderen zouden krijgen. In die tijd wilde ik zoiezo geen hond, want dat zou echt een opvulling zijn geweest van een eigen stuk leegte en een prachtige afleiding om niet te hoeven voelen.  Daarbij was het tijd om de relatie met mijzelf te verdiepen, daar past geen hond bij. En nu? Op het moment voelt het goed zo, oppasmoeder voor andermans honden. Ik kan heerlijk schitteren en genieten in mijn rol van moeder, en dat is meer dan voldoende. En tja, daar hoort uiteraard nog een fotootje bij…..(ik kon het niet laten…).

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares