Huisgenoten

We wonen allemaal onder hetzelfde dak, dus je zou de wereld als één groot gebouw kunnen zien. Een groot gebouw waar we als huisgenoten met elkaar samen leven en wonen. Elk continent is een etage, en elke etage heeft vele kamers (landen). Binnen die kamers zijn er vele plekjes waarbinnen mensen wonen en hun zogenaamde eigen leven leiden. Via de trap en de lift kunnen we bij elkaar op bezoek en binnen de kamers bewegen we ons naast elkaar voort. We doen ons eigen ding, maar altijd in verbinding met de ander. Er staan hier en daar muurtjes, er liggen tapijten, we hebben andere interieur stijlen en we hebben onze eigen kleur op de muur.  Dit geeft ons het idee iets van onszelf te hebben. Doordat er muren en etages zijn in het gebouw, lijkt het ook alsof we niets met elkaar te maken hebben. Wat zich afspeelt op de bovenste etage lijkt op de eerste etage geen impact te hebben, simpelweg omdat we het niet zien. Maar dat wat we niet met onze ogen waarnemen, is wel degelijk voelbaar. Denken dat we alleen zijn, dat onze kamer van ons is, dat de lekkage op de tweede etage niet ons probleem is, of dat de muur die we om ons heen bouwen betekent dat we los van elkaar wonen, is een illusie. Een illusie die voortkomt vanuit individualisme en separatie. Een vorm van vergif dat al decennialang door de kieren, riolering en wanden van ons gebouw stroomt. Een vergif dat ons influistert dat we een individu, een land of een continent zijn met grenzen. En als iets ons niet bevalt, we gewoon de deur kunnen dichttrekken, een extra slot erop doen of weg kunnen kruipen achter ons eigen muurtje. We weten dat er een lekkage is, maar we denken dat het ons niet aangaat. Het water staat immers niet aan onze voeten. Iets meer dan de helft van Engeland heeft ingestemd om de etage Europa de rug toe te keren en gaat nu een eigen stek creëren in de tuin. Ja, het gebouw de wereld heeft ook een tuin. Een hele mooie tuin zelfs, waar alle bewoners van het gebouw de wereld uitzicht op hebben. Allemaal een even groot stukje uitzicht, maar wel verschillend, afhankelijk van waar je je bevindt in het huis. In de tuin is het gras mooi groen, waardoor je zou kunnen denken dat het groener is dan binnen in het gebouw. Het interessante is echter dat de toekomstige nieuwe stek van Engeland op de dezelfde aarde komt te staan als waar het gebouw ‘De wereld’ op staat. Dezelfde vruchtbare aarde, waar echter ook het vergif separatie vloeit. En als je in de avond vanuit de tuin naar boven kijkt, zie je precies dezelfde sterren als wanneer je vanuit het raam in het gebouw kijkt. Je ziet misschien andere sterren, maar het dak is hetzelfde. Ogenschijnlijk verlaat Engeland het gebouw, maar is dat in werkelijkheid ook zo? Wat er vandaag gebeurt is een reflectie voor ons allemaal. Waar denken wij nog in de ik-vorm en leven we in de illusie dat we los van elkaar leven en wonen? Waar denken jij en ik, net als velen in Engeland, dat het om onszelf gaat? Wat er vandaag gebeurt gaat niet alleen om Engeland, maar om het gebouw de Wereld. Het laat zien hoe geld, politiek, bezit, maar vooral ons eigen persoontje het belangrijkste is. Zolang we denken dat de lekkage op de tweede etage niet ons probleem is, zal de verdeeldheid waarin we leven blijven bestaan. Een vergif dat we niet willen zien, maar dat we met elkaar in stand houden en door ons heen stroomt, of het nu binnen in het gebouw is of buiten in de tuin. We zijn allemaal huisgenoten, één geheel, of we nu binnen of buiten wonen.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares