Ik houd van mij

Ik heb het gevoel dat ik op cursus zit, zei ik gisteren tegen een vriendin, cursus ‘Relaties voor beginners’. We moeten allebei lachen, wetende dat we bij beide student zijn. Ik heb het gevoel dat ik alles wat ik ooit over relaties heb geleerd en afgekeken, al die plaatjes en verwachtingen, dat ik die allemaal aan het loslaten ben. Natuurlijk ben ik niet beginner, want ik ben al 43 jaar in relatie met vele mensen om mij heen, maar het voelt anders nu. Alsof ik sinds een tijdje vanuit een andere basis mij relateer tot anderen. Het voelt wat rauw en kwetsbaar, zeg ik tegen mijn vriendin. Waarom krijgen we op school eigenlijk geen les over relaties, vraag ik haar. Wat is eigenlijk een relatie, vraagt ze mij. Mooie vraag, zeg jij het maar. We zijn zo snel bezig met de volgende stap, met dat de relatie ‘ergens’ naartoe moet. Maar ja, waar naartoe dan? Herkenbaar. Bij de eerste ontmoeting willen we soms als weten wat de volgende stap is. We willen de relatie inpakken in een hokje, waardoor we denken controle te hebben over de vorm. Maar wat als we die loslaten en precies die vorm krijgen die we nodig hebben? Ik moet denken aan een liedje wat ik onlangs hoorde, qua tekst heel anders dan het gros van de liedjes. Het heet ‘ik houd van mij’ en dat je dit nooit hoort zingen. Klopt, want er wordt alleen maar gezongen over hoeveel we van anderen houden en wat we willen, verwachten en nodig hebben. Maar zingen over van jezelf houden, dat hoor je nooit. ‘Ik blijf bij mij, en niet voor even, Ik blijf bij mij, voor eeuwig en altijd. Ben zelf bereid mijn leven voor mezelf te geven, Ik blijf bij mij, totdat de dood mij scheidt’. Lieve tekst. Het interessante is, we doen meestal precies het tegenovergestelde. En dat is ook niet raar, want we leren niet om van onszelf te houden. Of we leren het weer af, dat kan ook. Want hoe ziet dat er eigenlijk uit, van jezelf houden? Zou ook een mooie cursus zijn. Stel je voor dat die op de middelbare school als verplicht vak wordt gegeven, wat zou dat doen met al die jongeren? En met iedereen om hun heen? Vaak als we relaties aangaan, zitten we vrijwel direct bij de ander. Daar voelen we ons geliefd, gezien en soms ook écht ontmoet. Maar hoe écht is dat lief hebben, dat gezien voelen en die ontmoeting, als we nog nooit een moment hebben genomen om onszelf te ontmoeten. Ik kan alleen maar dat in de ander gereflecteerd krijgen, wat ik eerst in mezelf heb gezien. ‘Want ik hou van jou, is niet de sleutel tot de ander ,maar ik hou van mij al klinkt het bot en slecht, want wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars, als hij ik hou van jou tegen een ander zegt’. 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares