In de smaak vallen

Onze verhuurder Sada heeft ons gisteren uitgenodigd op zijn eigen familie kampung, waar hij met 23 familieleden woont. We kregen daar bij binnenkomst acht fotoboeken overhandigd, mieters. Sada komt uit de laagste kaste en heeft zich door de jaren heen weten op te werken tot een welgestelde man, die een aardig centje verdient met het verpachten van grond, de bouw van twee huizen en het tegen een goeie prijs verhuren hiervan aan Westerlingen. Oftewel, hij heeft goed geboerd. Hij spreekt leuk Engels en kan zijn kinderen een gedegen opleiding bieden. Hij is een trots man en wijst graag naar zijn grote auto, “that’s my car!”. Hij vertelde ons dat zijn vrouw uit een hogere kaste komt en zelfs nog een restje koninklijk bloed door haar aderen heeft stromen. Ze heeft een goeie baan in een sterren hotel en ook zij spreekt aardig Engels. Nu is het zo dat zijn schoonouders niet geamuseerd waren toen hun dochter voor de charmes van Sada viel en zij besloten te trouwen. En hier zijn ze tot op de dag van vandaag nog steeds niet blij mee. Zij schitterden van afwezigheid op het huwelijk, komen niet thuis bij dochterlief en schoonzoon en hebben nog nooit het resultaat van zijn harde werken gezien, namelijk de villa waar wij nu zitten. Au. Als ik hem hierover hoor vertellen, klinkt er veel bitterheid in zijn stem en hij geeft ook zelf aan boos te zijn. Met alles wat hij heeft bereikt, hij valt niet in de smaak van zijn schoonouders. Al 19 jaar niet. Ik kreeg even het gevoel dat alles wat Sada doet en alles waar hij zo hard voor gewerkt heeft, voorkomt uit een diepe behoefte om door zijn schoonfamilie erkend te worden. Behoefte aan erkenning is een heel menselijke behoefte. Maar hoe ver ga je om in de smaak te vallen bij een ander? Best lastig, om op Bali uit de kaste te komen..

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares