In de stad

Ik loop met James naar onze ‘nieuwe’ appie, op nog geen 100 meter afstand van ons appartement. Fijn heh, weer terug in de stad, zegt James. Het valt ons beide op hoeveel mensen er op straat lopen. Wat is het druk, opper ik, wat een verschil met IJburg. James moet lachen en oppert om gewoon rustig te blijven lopen. Zeker, zeg ik, ik ga verstillen in de stad. Op de terugweg bij de oversteek zien we een groot bord met neon knipper lichten. “Watch out” schreeuwt het ons toe. “White heroine sold on the street”. Nou, zeg ik tegen James, gezellig, welkom terug in de stad. Het bericht knippert door, dat er al drie mensen in het ziekenhuis liggen en eindigt met “don’t buy from the street”. Zo’n bord zou je niet snel op IJburg zien. Wat treurig eigenlijk, dat we zo’n bord nodig hebben, zeg ik. Hoe leuk zou het zijn, ga ik door, als erop zo’n bord zou staan hoe geweldig we zijn, of heb een fijn weekend of vergeet jezelf niet te vieren. Maar nee, de gemeente moet toeristen waarschuwen, omdat er verkeerde drugs verkocht worden. Ik kijk om me heen. De meeste mensen die hier het zebrapad oversteken, hebben geen enkele boodschap aan wat hier gecommuniceerd wordt. De vraag over verantwoordelijkheid komt in mij op. Zijn we als durgsgebruiker niet zelf verantwoordelijk voor waar we onze drugs kopen, vraag ik mij af. Het voelt alsof de gemeente haar imago als stad hoog heeft te houden. Ik vraag me af of dergelijke waarschuwingen helpen. Het onderliggende probleem wordt namelijk niet belicht. Waarom zijn er zoveel drugsgebruikers en naar het lijkt steeds meer? Wat zegt dit over ons en hoe het met ons gaat? Het nemen van drugs is net zo normaal geworden als het drinken van een biertje. Waarom is dat zo? Ik zou dolgraag tekstschrijver willen zijn van dit neonbord. Elke dag een andere boodschap, die alle mensen aanspreekt op wie ze werkelijk zijn, en niet op wie ze niet zijn. Dan wordt het “watch out, amazing person crossing the road”. Een waarderingsbord midden in de stad, ik ga eens praten met de gemeente. Ik ben hier niet voor niets weer komen wonen….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares