Intouchables

Maak je een lekker holletje voor jezelf, vroeg James mij toen ik mijn warme dikke (winter!)jas op mijn bioscoopstoel aan het installeren was. Jaja, sinds onze InspiratieAvond van afgelopen woensdag ben ik me nog meer bewust van hoe ik op een stoel ga zitten….Het aangenaam voor mezelf maken en met mezelf gaan zitten is een leuke oefening. Ook in de bios. James en ik zijn vanmiddag naar de Franse film “Intouchables” geweest en ik gebruik liever niet het woord ‘moeten’ maar nu doe ik dit wel: deze film is echt een moetje. Het is lang geleden dat ik een film heb gezien met échte mensen (geen enkele vorm van special effects) waarbij de rode draad liefde is. Liefde en vriendschap. Het is een film waarbij je na afloop nog even blijft zitten. Het is een film waarbij je kan huilen van het lachen. Het is een film die laat zien dat medelijden niemand helpt, medeleiden echter wel. Met lijden ontkracht je de ander, met leiden bekracht je de ander. Ik kan begrijpen dat deze film volle zalen trekt. Zeker in deze tijd. Een tijd waarin we worden uitgenodigd om meer in onze eigen kracht te gaan staan en vanuit een dieper zelfvertrouwen te leven. Er zouden meer van dit soort films gemaakt moeten worden, zegt James net tegen mij. Ja, dat zou zeker mogen. En anders ga ik gewoon nog een keer naar deze film…..

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares