Its run on trust

Vandaag waren we in een Harry Snotter-achtige omgeving, in van die oeroude dorpjes waar de tijd heeft stil gestaan. In een van deze dorpjes, Castle Comb, werd ik vrijwel direct aangetrokken tot iets wat ik nog nooit eerder heb meegemaakt. Voor de deur van een van de huisjes stond een tafel met zelfgemaakte cake’s, keurig verpakt in dikke plakken, met de naam erop en de prijs. Ik liep naar de tafel toe, verlekkerd en nieuwsgierig, en zag o.a. versgebakken banana en breadpudding cakes liggen. Mmmm. Op de deur van het huis was een papier geplakt met de tekst: “Its run on trust, please put your money through the letter box, thank you”. Uit puur enthousiasme voor een dergelijk vertrouwen in de mens én uiteraard de lonkende bananacake gooide ik twee pond door de brievenbus en pakte het (grootste) stuk. Met een grote glimlach liep ik met mijn aanwinst naar James op het terras aan de overkant. Vanaf die plek zag ik steeds meer mensen, net als ik, een beetje wijfelend en nieuwsgierig naar de tafel lopen, om zich heen kijkend, om vervolgens een plak cake te pakken en geld door de brievenbus te gooien. Wat een inspirerend idee! Stel je voor, die vrouw kijkt elke avond in haar brievenbus om te zien wat ze verdiend heeft, en dit zal altijd weer een verrassing zijn. Of ze eet de hele avond cake…Ik zie het al voor me, dat ik een tafel voor ons appartementen complex in Amsterdam neerzet met een paar verrukkelijke zelfgemaakte appeltaarten, voorgesneden in grote stukken, slagroomspuit ernaast en dan een briefje erbij: ik vertrouw jou, graag twee euro door de brievenbus, dank je wel en geniet van je taart. Ik ben benieuwd hoeveel taart er aan het einde van de dag over zal zijn..niet veel denk ik, want mijn appeltaart is niet te versmaden. Maar wat zal er in mijn brievenbus liggen? Ik voel een bakmoment opkomen..

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares