Ja zeggen

Sinds mijn vaders ziekteproces en zijn recente verblijf in een revalidatiecentrum regent het uitnodigingen. Niet alleen mijn vader heeft te maken met een uitdagend proces, maar ik ook. Grote en kleine thema’s van het leven worden aangeraakt, die ik als een grote uitnodiging zie. Ik vraag nooit: waarom ik, of in dit geval ook, waarom mijn vader. Ik heb dat altijd een irrelevante vraag gevonden, die geen eer doet aan het leven. Met alles wat er gebeurt in het leven, of dit nu leuk, verdrietig of uitdagend is, denk ik: ok, wat kan ik hiervan leren? Het leven geeft ons continu uitnodigingen voor groei. De vraag is echter: zeg ik er JA tegen of niet?

Zo is een van mijn uitnodigingen om support toe te laten. We kunnen snel zeggen: wat fijn, al die support die er is. Dat is ook fijn, maar wat nog fijner is, en waar het werkelijk omgaat, is of we support ook kunnen omarmen. Zeg ik JA tegen het aanbod van een goede vriend van mijn ouders die mij met alle liefde wil komen halen of brengen van het station. Als ik zo’n aanbod lees in een mail, denk ik ‘wat lief’. Maar vaak blijft het daar dan ook bij. Gisteren heb ik JA gezegd tegen zijn aanbod, JA gezegd tegen de support. Ik heb hem gebeld en gezegd hoe lief ik zijn mail vond en dat ik graag van zijn aanbod gebruik wil maken.

Een andere uitnodiging die ik momenteel krijg, is om de controle los te laten. Ik dacht dat ik mijn controle issues redelijk onder controle had, maar dan opeens is die daar weer, vol in mijn gezicht. Zodra mijn gedachte begint met ‘Ik wil’ of ‘het moet’, (en alle andere gedachtes die met een toekomstplaatje of verwachting te maken hebben) weet ik hoe laat het is. Al twee weken loopt mijn agenda anders dan gepland en word ik uitgenodigd om steeds meer zonder die agenda te leven, en veel meer mee te bewegen met wat er nodig is. En dus niet wat ik wil. Dit betekent niet dat ik mijn agenda in de prullenbak heb gegooid, maar dat ik steeds meer de dingen laat ontvouwen, de impuls van mijn lichaam volg, wetende dat alles precies verloopt, zoals het klopt.

En zo leer ik nog veel meer, over kwetsbaar durven zijn bij mijn partner en dat huilen waarbij mijn neus rood wordt niet betekent dat ik ‘zo’n emotioneel type’ ben; dat zorgen voor een ander samenvalt met het verdiepen van de zorg voor mijzelf en dat zorgen voor vooral betekent dat ik er gewoon mag zijn. Ik hoef niets te doen, op te lossen, te veranderen, beter te maken of gezellig te doen. Ook kan ik weer zo sterk voelen dat niets zonder reden gebeurt. Dus als ik op bezoek ga bij mijn vader weet ik dat ik niet alleen voor hem kom. Ik heb mezelf de vraag gesteld waarom dit revalidatiecentrum opeens een onderdeel van mijn leven uitmaakt. Wat heb ik daar te zijn, te doen, te brengen, te leren en te reflecteren? In het leven gaat het nooit alleen om mij of de ander (in dit geval mijn vader.) Het gaat altijd om het grotere plaatje, om iedereen. Elk bezoekje wat ik daar breng, maakt mij bewust van het feit dat ik daar niet alleen kom voor mijn vader, maar dat al die mensen die daar zitten, nu onderdeel uitmaken van mijn leven. Een leven waar ik volmondig JA tegen zeg, ook als dit soms uitdagend is.

door
Vorige blog Volgende blog

Reacties

    • Ivonne
    • 30 juni 2017

    Het is heel nobel als je op deze manier naar alle gebeurtenissen kunt kijken. Zonder het gevoel te hebben dst je er iets mee moet. Zeker niet alles is op te lossen. Een dierbare die inceen instelling woont, ineens gelden andere regels waar je een weg in moet vinden.
    Maar idd ook deze ervaringen zijn lessen. Ik heb het ook zo ervaren vorig jaar met mijn ex schoonmoeder , levend in een, verschrikkelijk,, kleinschalig huis voor dementerenden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares