Kapper

Ik steek mijn straat over en 50 meter verder, om de hoek, loop ik bij Kapsalon Naomi naar binnen. Twee vrouwen zitten bij het raam, in een verder lege zaak. Hi, zeg ik, ik ben hier net komen wonen en ik zoek een kapper. Hebben jullie plek, zeg ik met een grote lach, terwijl ik naar alle lege stoelen kijk. Iedereen zit in de zon, zeg ik. Ze lachen en we raken aan de praat. Het voelt goed hier. Ik heb besloten dat ik even geen dure kapper in Laren meer wil, maar dat ik relaties wil bouwen in de buurt. Ik ga zitten en ik word geholpen door een jong meisje. De eigenaresse komt in de buurt zitten en we raken aan de praat. Vanmorgen heb ik de keuze gemaakt om écht aanwezig te zijn en die keuze is met mij, als ik mijn haren laat wassen en vervolgens voor de spiegel plaatsneem. Als ik vertel dat mijn relatie na 9 jaar verbroken is en ik daarom nu hier om de hoek woon, reageert het meisje met “Jeetje, wat erg!”. Ik wacht even met antwoorden en voel bij mezelf wat ik wil zeggen. Ik respecteer haar reactie en daarmee respecteer ik ook hoe het voor mij is. Ja, zeg ik, weet je wat het is, ik heb de afgelopen jaren hard aan de relatie met mezelf gewerkt. En die relatie is zo goed, ik ben echt blij met mezelf. Nou, wat goed dat je dat zegt, deelt Naomi, want ik ben dus vorig jaar voor het eerst twee weken zonder mijn man geweest en ik voelde me zó ellendig, ik heb alleen maar gehuild. Ik heb toen tegen mezelf gezegd: Naomi, dit kan dus niet, dit klopt niet, dat je zo verdrietig bent. Ja kijk, wij zijn al samen sinds mijn 15e en we hebben altijd alles samen gedaan. Ik deel haar over mijn praktijk en het werk wat ik doe, en we hebben het erover hoe belangrijk het is om een relatie met jezelf te hebben. Maar dat is wel moeilijk hoor, zegt ze, want waar begin je? Mooie vraag. Ze staat inmiddels achter me, zodat ik haar in de spiegel kan zien. Nadat ik klaar ben, blijven we met z’n drietjes zitten. We praten over het leven, over intimiteit, over contact, over het gevoel van leegte, over waarom we altijd ‘goed’ zeggen als iemand ons vraagt hoe het met ons gaat, over waarderen en hoe we in elk moment een keuze hebben. Drie kwartier later sta ik in de stralende zon weer buiten. Over twee maanden ben ik er weer. En in de tussentijd gaan ze naar me zwaaien als ik langsloop om boodschappen te doen. Wij zwaaien altijd, roept Naomi mij na. Wat een kado, Naomi en Yentl.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares