Kat uit de boom

Ik vertelde vorige week aan een collega dat ik op date ging die middag. Wat ga je doen, vroeg hij. Thee drinken zei ik, en eerst even wandelen. Wat leuk zei hij, en zo raakte we aan de praat. Wel eerst even de kat uit de boom kijken, zei hij op een gegeven moment. Wonderlijk gezegde eigenlijk, als ik er nu aan terugdenk en over schrijf. Hoezo, vroeg ik, en voelde even waar zijn goed bedoelde opmerking vandaan kwam. Ik zei dat ik mijn alles ging geven, met een grote glimlach op mijn gezicht. Voor mij komt de kat uit de boom kijken vanuit een wantrouwen naar mensen, en in dit geval naar mannen. Alsof wij ons als vrouwen moeten beschermen tegen mannen, en al helemaal als we op date gaan. Maar is dat wel zo? En wat beschermen we dan eigenlijk? Het zegt ook veel over de mate waarin we mensen binnen laten en onszelf durven te laten zien. Voor mij betekent ‘mijn alles geven’ niet dat ik meteen ga zoenen, het bed induik, al mijn behoeftes op tafel leg of meteen verkering wil. Alles behalve. Het betekent voor mij dat ik er mag zijn, met alles wat er is, dat ik openlijk zeg wat er te zeggen is, dat ik mezelf deel, dat ik kwetsbaar mag zijn, verlegen (jaja, binnen 5 minuten was ik aan het blozen..), krachtig, vrouwelijk, aftastend, lacherig, eerlijk, het soms niet wetend, dat er stilte mag zijn, maar bovenal dat ik gewoon mens mag zijn. Het betekent ook dat ik mijn grenzen aangeef, wat voor mij belangrijk is, en dat ik mag laten zien hoe ongelofelijk mooi en leuk ik ben. Mijn alles geven betekent niet dat ik mezelf weggeef, maar dat ik bij mezelf blijf, in verbinding met de ander. Voor mij gaat het dus niet om de kat uit de boom kijken, of afwachten, maar over mezelf delen. Waar ik vroeger letterlijk heel makkelijk ergens in kon duiken, doe ik dat nu niet. Maar dit wil niet zeggen dat ik mezelf niet vol geef. Er is namelijk een wezenlijk verschil in jezelf geven en jezelf weggeven. Dat wat ik geef, geef ik eigenlijk aan mezelf.  En ja, dan is zo’n eerste ontmoeting of date heel open en vrij. Als ik naar die kat was blijven staren, is het knap lastig om echt contact te maken. Het afwachten biedt wellicht een gevoel van bescherming, maar dat is voor mij geen intimiteit. En dat is ook niet waar het leven omgaat, afwachten en daarmee wachten wat de ander doet. Zelf die eerste stap durven zetten en jezelf laten zien, doet andere volgen. Het mooie is, dan valt er niets meer in een boom te kijken, maar dan kan je samen onder die boom gaan zitten. Dan heb je toch een beetje bescherming, want soms is die schaduw ook nodig, maar is er wel dat gevoel van samen. Dan kan je vriendjes worden, zonder dat er van alles nodig is of moet gebeuren.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares