Kinderen

Vanmiddag zat ik op de tram te wachten en naast mij kwam een kind zitten van ik vermoed nog geen 3 jaar oud. Haar moeder stond naast haar en ze kletsten een beetje. Ik observeerde het meisje en kon voelen hoe heerlijk het was om naast haar te zitten. Ze zat daar volledig in haar joy, kracht en grootsheid. Ze was open, sprak andere kinderen aan op straat en was volledig zichzelf. De gedachte ‘die weet alles al en hoeven we niets wijs te maken’, kwam in mij op. Ik kon heel duidelijk voelen dat dit meisje en ik volledig gelijk zijn. Ik weet niet meer dan zij, en omdat ik fysiek groter ben, ben ik niet meer dan zij is. Iets later stond ik in de Hema en kwam er een meisje van ongeveer 1,5 jaar oud op mij af gelopen en ze begon enorm te lachen. Ik begon ook te lachen en wij hielden eigenlijk niet meer op. Iets later begon ze zelfs te schateren waarop haar moeder zei ‘ja, en ze weet het hoor’, hiermee zeggend dat haar dochter heel goed weet dat ze de lachers op haar hand heeft. Geweldig toch, twee aparte ontmoetingen met twee kinderen, die beide uitstralen hoe geweldig ze zijn. Gelukkig maar, dacht ik later, dat zij het weet. Er gaat namelijk een moment komen dat dit verandert en ze vergeet hoe geweldig en vreugdevol ze is. Beide ontmoetingen waren een prachtige reflectie voor mij. Echt waar, van kinderen kunnen we zoveel moois leren….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares