Klungelen

Klungel jij weleens? Ik wel. Gewoon even niets te doen te hebben, nergens naar toe te hoeven en geen enkel plan te hebben. Voor velen in mijn omgeving is dit een zeldzame luxe en blijkbaar voor veel kinderen ook. Mijn nichtje A (13 jaar) heeft deze hele week al vakantie en ik sprak haar vanmiddag even. Ze gaat nog op kamp, dan kamperen en dan met haar vader op vakantie. Vind je zeker fijn heh, deze week even lekker niets en zelf plannen maken, zei ik tegen haar. Ze beaamde dit. Ik vertelde haar over een artikel in de krant wat ik een paar dagen geleden las over bomvolle zomervakanties waarin kinderen vrijwel geen enkele ruimte wordt gegeven om even niets te doen, of zoals vandaag in het Parool staat ‘de tijd om te klungelen ontbreekt’. Mooi woord, klungelen. Een combinatie van vervelen, chillen en niets moeten. Niet alleen in de zomervakanties maar ook doordeweeks hebben veel kinderen een drukke agenda. Ik vraag me af waar die drukte vandaan komt én waarom dit nodig is. Ouders hebben hier uiteraard een grote invloed op. Ook zij zijn vaak druk en de agenda is hun beste vriend. Van jongs af aan leren we al te doen. Of we zijn iets aan het doen óf we zijn in voorbereiding om iets te gaan doen. En als we klaar zijn met het ene doen, gaan we over in het andere doen. Of we zijn iets aan het doen en tijdens dit doen, zijn we ook al in ons hoofd bezig met het volgende doen. Pfff, wat een boel doen. Het leuke aan klungelen is, dat het niet alleen om doen draait. Je mag als je klungelt, ook even zijn. Er moet namelijk niets, en vanuit dit niets ontstaat er vanzelf weer een plan. Wellicht dat we (en kinderen) wat vaker een klungelmoment mogen inplannen. Gewoon even geen afspraak, geen clubje, geen hobby of sport. Gewoon even niets doen. Nou ja, niets, je bent aan het klungelen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares