Kou

Ik loop met vriendin M. door de Jordaan, ik in mijn winterjas, sjawl en handschoenen. Dat wordt nog wat, deze winter, zeg ik tegen haar. Ik ervaar de laatste tijd, dat hoe meer ik in mijn lichaam ben, ik steeds gevoeliger word voor kou. Ze vertelt me over the iceman, een blijkbaar populaire man, die anderhalf uur in ijswater kan liggen en met ontbloot bovenlijf de kilimanjaro beklimt. Hij beweert dat je geen last van de kou hoeft te hebben en dat hij een manier heeft gevonden om zijn immuunsysteem te ‘bewerken’. Dan moet hij wel behoorlijk uit-checken (uit je lichaam gaan), zeg ik, want het lijkt me heel normaal voor mensen om zowel koude als warmte te voelen. Ja, hij gaat dan in een soort trance, vertelt mijn vriendin. Ze vertelt over een collega van haar, die onlangs mee is geweest naar de top van de kilimanjaro, in z’n korte broek. Waarom zou je dat doen, vraag ik haar. Ik vraag me net af of er iets gaande is in het leven van deze collega, waarop M. vertelt dat hij net in scheiding ligt. Aha, zeg ik, dat verklaart een boel. Dit was zijn manier om hiermee om te gaan. Ik vraag me af of dit een manier is om met pijnlijke en confronterende situaties in ons leven te dealen. Ja, zo’n barre tocht zal vast een fijne uitlaatklep zijn, maar is het uiteindelijk, als we heel eerlijk zijn, niet een manier om onszelf te verdoven en te vluchten van wat er is? Mogen we niet juist naar binnen, en even stil staan, als we worden uitgenodigd om iets te voelen en te ervaren, zoals een scheiding. Een ding weet ik zeker: ons lichaam vraagt niet om in een korte broek naar minus 25 graden onder nul te lopen. Waarom zo extreem, vraag ik me af. Ik kijk op de site van deze iceman en lees dat hij een manier heeft gevonden om zijn hartslag, bloedcirculatie en ademhaling onder controle kan krijgen. Controle is iets groots, ervaar ik, en wat velen van ons graag willen hebben. Het liefste hebben we controle over ons hele leven, en daarmee ook over onze dood. Het lijkt soms ondraaglijk dat we deze controle niet hebben. Zolang we dit niet kunnen accepteren, zullen we altijd op zoek blijven naar steeds extremere vormen van vermaak en activiteiten, waarbij we heel even het gevoel hebben dat we zelf de baas zijn. Totdat we weer thuis zijn, in onze korte broek, en terug stappen in het leven dat we kort daarvoor hebben achtergelaten.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares