Kwik fix

Ik loop in mijn lunch pauze met een collega over de Elandsgracht en zie een massage salon die ‘Kwik fix’ heet. Wonderlijke naam zeg ik. Waarom willen we toch altijd een quick fix, vraag ik me hardop af, zoals een massage. Het is als een pleister plakken op een band die lek is, zegt mijn collega. Klopt, zeg ik, en dan doen we er nóg een pleister op, en nog eentje. Het zou logischer zijn als we kijken waar het lek vandaan komt. Maar ja, dat vraagt om heel eerlijk te zijn, en daar kiezen we meestal niet voor. Als ik zo om me heen kijk, hebben we een wereld vol met pleisters met elkaar gecreëerd. We zijn continu op zoek naar een snelle en makkelijke oplossing als we ons fysiek, mentaal of emotioneel niet goed voelen. We willen een pleister die de ware kern van het probleem bedekt, zodat we niet hoeven te dealen met wat er werkelijk aan de hand is. Je hoeft maar een krant open te slaan of het gaat over pleisters. Neem bijvoorbeeld het Parool, met een voorpagina artikel over de viagra pil, die 7 op de 10 keer illegaal verkregen wordt. Mannen schamen zich om hiervoor naar de huisarts te gaan, dus wordt de pil gekocht op de illegale markt. Met alle gezondheidsrisico’s van dien. Het hebben van een erectieprobleem is nog steeds taboe en voor de meeste mannen niet bespreekbaar. Maar los van deze schaamte, is de viagrapil een pleister. Het biedt een tijdelijke oplossing, zonder dat we ons de vraag stellen: wat is er aan de hand? En dit is ook een vraag die ik vaak mis in bijvoorbeeld kranten of andere media. Waarom wordt er zo weinig geschreven over de ‘wat is er aan de hand vraag?’ Zo las ik deze week ook een kort artikel over wat mensen kunnen doen om de after dip effecten van xtc pillen te voorkomen. Het moet niet gekker worden, is mijn eerste gedachte. Waarom hebben we het over het voorkomen van de dip die volgt op xtc in plaats van ons af te vragen waarom er zoveel mensen een pilletje nodig hebben om een leuke avond te hebben. Ook dít pilletje is een pleisterpil voor een veel groter maatschappelijk probleem wat we nog heel graag met elkaar willen toedekken. Er is voor alles een pilletje, zo lijkt wel. We slikken pillen als we niet kunnen slapen, als we ons onrustig of gespannen voelen, als we hoofdpijn of migraine hebben, als we een kater hebben, rugklachten of pijnlijke spieren door teveel sporten, om af te vallen, als we te druk zijn in ons hoofd of als we last hebben van het leven. Er is niets mis met het slikken van een pil, maar ik mis iets. En dit iets mis ik al heel lang en dit iets houden we met elkaar in stand, mezelf incluis. Ik mis een stuk eerlijkheid en waarheid, waarbij we met elkaar om tafel gaan zitten en de vraag stellen: wat is er aan de hand? Soms lijkt het alsof het ons niets meer kan schelen, alsof we mee drijven in de stroom van ontkenning en doen alsof alles heel normaal is. Waar is onze betrokkenheid met onze medemens? Waarom gaan we niet met elkaar het gesprek aan om bijvoorbeeld in alle openheid en eerlijkheid over erectieproblemen te praten? Waar waarheid is, is taboe onmogelijk. Een kwik fix bestaat niet. Het leven gaat namelijk niet om fixen, maar om vanuit waarheid en in verbinding met elkaar te leven. Het is onze verantwoordelijkheid om elkaar de vraag te stellen: wat is er aan de hand? Wat is er werkelijk aan de hand en hoe kan ik je ondersteunen?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares