Leasekind

James en ik hebben een leasekind te logeren sinds maandag en vanavond is haar laatste nachtje. We zijn nu al moe…Ik vroeg James vanavond of hij na het volstrekt niet succesvolle badavontuur de luier aan wilde doen bij E. (2, 3 jaar oud). Huh? Ik? Ja, jij ja. Hoe moet dat?, gevolgd door waarom doe jij dat niet? Ik lig nog even lekker. Vanuit mijn ontspannen ligpositie in bad legde ik James uit wat de voorkant en wat de achterkant van de luier is. Volstrekt onzinnig plan. Ok, ik kom er wel uit. Inmiddels lag E. poedelnaakt op het grote bed, terwijl ik James vertelde hoe het moest. De luier was uiteindelijk aan en nu volgde het rompertje. Het wát? Haar rompertje, met van die drukknoopjes aan de onderkant. Hoe moet dat aan? Dat moet toch eerst via de voeten? Nee schat, dat gaat via haar hoofd aan. Hoezó? Dat past toch niet? Jawél, dat past wel, kijk, net als een t-shirt. Uiteindelijk was het rompertje ook aan, de pyama sprak (gelukkig) voor zich. Ik bedoel, een pyama is een pyama. Hoe moeilijk kan dat zijn. Na het eten ging James nog even naar buiten met E. en liet haar aan de buurman zien. Het hele hofje is inmiddels in rep en roer, want hoezo zitten wij opeens om 18:00 met z’n drietjes aan tafel. Ik hoor James zeggen dat we een kind op zicht hebben. Ons lieve leasekind ligt inmiddels op één oor en wij hopen op een rustige nacht. Morgenochtend heeft James in z’n eentje duty want ik ben vroeg werken. Ik heb nog geprobeerd uit te leggen hoe James morgenochted de pap moet maken, zonder succes. ‘Nou, die ga ik dus niet geven hoor, ze krijgt gewoon water. Ik doe wel een extra dikke laag pindakaas op haar cracker’. Ik geloof dat twee nachtjes precies lang genoeg is…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares