Leef en laat leven

Het theezakje van Pickwick vraagt vanmorgen aan vriendlief wat zijn favoriete quote is. ‘Leef en laat leven’ antwoordt hij. Mooie spreuk inderdaad. Ik realiseer me hoe lastig het is om die woorden ook daadwerkelijk te leven. Zodra ik een verwachting of een oordeel over iemand heb, laat ik die persoon op dat moment niet echt leven. Ja, hij of zij ademt rustig door, maar blijkbaar niet op een manier die in mijn straatje past. Het komt nog regelmatig voor dat ik ergens iets van vind, een uitgesproken mening over heb of een aanname doe hoe ik denk dat het zit. Het lijkt in de wereld van vandaag steeds meer alsof het veel makkelijker is om over een bepaalde persoon iets te vinden of te oordelen, dan hem of haar volledig te waarderen en begrip voor te hebben. Terwijl Trump hard zijn best doet om mensen buiten te sluiten, is het mooi om te kijken waar we dit zelf ook nog doen. Bij welke mensen bouw ik een muur om mij heen? Ik had een interview deze week met een medewerker van een asielzoekerscentrum, waarin hij mensen oproept om kleding in te zamelen. De jongeren in zijn centrum hebben jassen en schoenen nodig voor de winter. Toen ik vanmorgen de reacties op het artikel van lezers op Facebook las, moest ik denken aan de quote ‘Leef en laat leven’. Ook online vinden we dit heel lastig. We hebben eigenlijk altijd wel een mening. Veel mensen dragen een oordeel naar asielzoekers en zien ze liever kwijt dan rijk. Niets nieuws, dit is al jaren zo. Het buiten sluiten van mensen waarvan we denken dat ze minder zijn dan wij vindt al honderden jaren plaats. Zolang we mensen in een hokje kunnen plaatsen of binnen een bepaalde groepering, zoals asielzoekers, gelukszoekers, Serviërs, IS strijders, terroristen, en ga zo maar door, dan lijkt het alsof we onszelf toestemming geven om iets van deze mensen te mogen vinden. Maar dat niet alleen. Het lijkt ook alsof we vergeten dat het om mensen gaat. Mensen die net als ik slaap nodig hebben, het koud hebben, behoefte hebben aan een aanraking, zich soms eenzaam voelen, gelukkig willen zijn, gezien willen worden, gevoelens hebben en behoefte aan contact en verbinding hebben. En ja, sommige hebben ook jassen en schoenen nodig, net als ik. Mensen met menselijke behoeftes, die net als ik elke dag wakker worden en het gevoel willen hebben dat ze er toe doen. Door mijn nieuwe werk bij nieuws.nl kom ik met heel veel mensen in contact. Mensen die allemaal anders zijn, verschillend werk doen en op een eigen manier leven en keuzes maken die voor hun goed voelen. En ja, daar vind ook ik regelmatig nog wat van. Ik merk steeds meer hoe naar dat voelt én hoe mooi het is om werkelijk naar iedereen mezelf te openen. Als ik elke persoon als mens ontmoet en loskoppel van de groep, industrie of bedrijf waar hij of zij onderdeel van uitmaakt, dan valt er weinig te vinden. Leef en laat leven kan alleen als we iedereen zien en ontmoeten als onszelf, onderdeel uitmakend van iets veel groters dan alleen ‘de politiek’, ‘de mode industrie’, ‘een asielzoekerscentrum’ of ‘Servië’. Uiteindelijk wonen we allemaal in dezelfde ruimte op deze aarde en maken we onderdeel uit van hetzelfde universum. De muur die Trump creëert, creëren we allemaal nog. Zolang we iets vinden van een ander, een oordeel hebben, iemand buiten sluiten, ontwijken, over roddelen of het land uit willen hebben, bouwen we in dat moment een muur. Ga maar eens dag leven en laten leven, zowel online als offline. Zo makkelijk is dat nog niet. Waarderen in plaats van oordelen, begrip in plaats van een mening, het is een mooie oefening. Als we dat allemaal gaan leven, en dus niet de verantwoordelijkheid hiervoor ergens anders leggen, dan gaat de wereld er heel anders uitzien. Een wereld die bestaat uit mensen en waar iedereen nodig is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares