Lelies

Er staan twee mannen uit de polder in mijn huisje. Ze komen voor een check van het energielabel en moeten hiervoor wat dingen opmeten. Het is meteen volle bak en dat is even wennen, voor de vroege woensdagochtend. Ze vragen over mijn verwarming, meten wat dingen op, kijken naar mijn CV en zijn het met mij eens dat mijn ramen nodig vervangen moeten worden. Kunnen jullie dat doorgeven, vraag ik, misschien helpt dat?  Ze denken van niet, maar ze gaan hun best doen. Terwijl zij verder checken, geef ik aan dat ik mijn make-up nog moet doen. En zo doen we allemaal ons ding. Wat een mooie lelies heb je staan, zegt de ene man enthousiast. Ja, mooi heh, zeg ik, ze zijn helemaal open, zeg ik vol trots. Ze staan al een tijdje, maar de eerste week wilden ze maar niet opengaan. Ik vroeg me al af wat er aan de hand was en ik wilde eigenlijk al teruggaan naar de markt. Mijn vorige lelies gingen veel sneller open. Ik dacht, misschien vinden ze het niet fijn hier want tja, bloemen voelen ook alles. De man kijkt me aan en knikt. Ja, misschien moesten ze even acclimatiseren. Dat denk ik ook, zeg ik. Maar het leuke is, dat op het moment dat ze opengingen, één voor één, ging er bij mij op een dieper niveau ook iets open. Het is even stil en de mannen kijken mij aan. Ja, dit is misschien een beetje persoonlijk zeg ik, maar ik wilde het toch even zeggen. Ik heb wel moeite met de geur, zegt de ene man. Tja, dat kan. Ik bedank de mannen en kijk naar mijn lelies. Alles is een reflectie, dus ook deze roze lelies. Ik moet zelf momenteel ook acclimatiseren, in mezelf, doordat ik weer een diepere laag bescherming en hardheid loslaat. En dan wandelt er ook nog een mooie lieve man mijn leven binnen, wat ook een prachtige uitnodiging is om nog meer open te gaan. Stap voor stap, net als de lelies. Dat je niets kan forceren, bij jezelf en bij lelies niet, weet ik uit eigen ervaring. Als ik na een week de knoppen van de lelies zachtjes aanraak, met een ietwat ongeduldige intentie dat ze dan wellicht wat eerder opengaan, gebeurt er niets. De lelies gaan open wanneer het tijd is om open te gaan. Dat is niet aan mij. Soms doen ze dit binnen een paar dagen, soms duurt het langer dan een week. Maar ja, dan heb je ook wat! Er staat nu een stralende bos bloemen in mijn huisje helemaal mooi en open te zijn. Je kan de rivier niet duwen, lelies ook niet, en mensen ook niet. Alles mag in een eigen tempo.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares