Lente

Vandaag is het officieel lente. Gister volgens mij ook al, maar vandaag dus écht. Wie zou die datum eigenlijk bedacht hebben, vraag ik me af. Voor mijn gevoel is de lente al eerder begonnen, maar datum technisch is dat dus vandaag. Dan mogen we zondag nog allemaal de klok een uur naar voren zetten en dan gaan we echt de lange lichte dagen verwelkomen. Het verzetten van de klok doet me altijd extra beseffen dat tijd iets heel onwerkelijks is, iets ongrijpbaars. We leven er mee, omdat dit handig is en veel chaos en verwarring voorkomt, maar eigenlijk is het er niet. Ik vind de lente, net als de andere seizoenen, zeer kenmerkend. Het is het seizoen waarin we onze jassen mogen uittrekken (vooral die jassen die veels te krap zitten) en weer tevoorschijn mogen komen. We komen van onder onze dekbedden vandaan, net zoals de beren uit hun hol kruipen. We laten onszelf weer zien, net als de zon zich meer laat zien. Waar de winter een tijd van broeden is, van reflectie en binnen, is de lente een tijd van ondernemen, zaaien én oogsten, en buiten. Het is de tijd van opruimen, wegdoen, schoonmaken, flaneren, ontdekken en opfrissen. Ik vind de lente ook de tijd van plannen maken, alhoewel ik dit sinds kort ‘me laten verrassen’ noem. Vanuit het niets mag er dan iets geboren worden. Of her-geboren worden. Ik heb vandaag mijn eerste terrasje gepakt. Weliswaar niet in rokje maar toch, het begin is er. Nu alleen die extreem witte benen van mij nog….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares