Leuk gesprekje

Er hangt een gezellige ‘het is lekker weer’ sfeer op het hofje. Ik sta buiten in de zon met een buurvrouw (ik noem alle vrouwen die op het hofje wonen buurvrouw) te kletsen als er ineens drie buurmeisjes voor mijn neus staan. Ze mochten van James even in onze tuin kijken en waren blijkbaar bij onze foto’s op de muur blijven hangen. Mariette, waarom hangt er een foto van een baby aan de muur, jij hebt toch geen kinderen, van wie is die baby? Ok, een vraag uit onverwachte hoek. Die baby zat in mijn buik, zeg ik. Ze kijken me vragend aan. Maar die baby was ziek. Oh. Maar dan kun je toch nog steeds wel proberen? Ja, dat zou kunnen, maar ik ben al 41, dus ik vind het wel prima zo. Oh. Echt, ben jij 41, dat zou je ook niet zeggen, oppert de buurvrouw er doorheen. Het blijft leuk om dat te horen… Maar jullie hebben het dus wel geprobeerd, gaan de buurmeisjes door. Jazeker, wij hebben het heel vaak geprobeerd. UUuurrhg, schreeuwen ze in koor, gadver. Tja, zeg ik, jullie vragen erom, dan geef ik eerlijk antwoord. Maar jullie willen dus wel kinderen? Nou, nee, niet nu meer, het is prima zo, en daarbij, moet je eens kijken hoeveel kinderen er hier rondlopen, dat zijn toch ook allemaal een beetje mijn kinderen. Ze kijken me vragend aan. Weet je, ik ben eigenlijk moeder van alle kinderen, dus ook een beetje van jullie. Echt niet, zegt er eentje, niet van mij. Gelukkig hebben jullie wel nichtjes en neefjes, daar kan je dan ook de baas over zijn, zegt de ander. De baas of moeder, zeg ik lachend. Ik krijg de indruk dat dit voor hun hetzelfde is…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares