Levenshaast

Ik loop het station in en zie een billboard met de aankondiging van een nieuw boek met de titel ‘Levenshaast’. Treffend woord en voor mij nieuw. Een woord dat past bij de huidige tijdsgeest en de snelheid waarin we vaak kiezen om in te leven.  Het boek gaat over een vrouw die met een hersentumor leeft en niet lang meer te leven heeft. Ze ervaart haast om alles nog te doen, nu ze weet dat het leven elk moment over kan zijn. Ik heb geen hersentumor en kan me hier ook niets bij voorstellen, maar ook ik weet, net als iedereen, niet wanneer ik dood ga. Ik heb er wel een plaatje bij, want ergens in die in-mind bioscoop van mij huist er een beeld dat ik de tachtig toch wel zal halen. Maar ja, waarop is dit gebaseerd? Echt weten doe ik het niet, maar de verwachting is er wel degelijk. Niemand van ons weet wanneer die dood gaat, en het zou zomaar nog lang kunnen duren, en toch lijken we allemaal haast te hebben. Ik ben geneigd te zeggen dat we allemaal in mindere of meerdere mate last hebben van levenshaast. Haast om iets te worden, haast om alles af te krijgen, haast om alles gezien te hebben, haast om alles gedaan te hebben, haast om al dat te doen, zien, proeven, ervaren en voelen zodat we straks met een voldaan en vervuld gevoel deze aarde (tijdelijk) kunnen verlaten. We hebben niet voor niets een werkwoord in het leven geroepen dat past bij deze ontwikkeling: ont-haasten. Vorige week tijdens het concert van Chris James zei ik nog tegen een vriendin dat ik graag deze muziek op mijn begrafenis wil hebben. Opeens kwam de gedachte aan de dood even langs waaien, uit het niets. Ik heb geen enkele fysieke reden op dit moment om te overlijden, en toch is de dood nooit ver weg. Is die er niet altijd, vraag ik me af, als een stille compagnon van het leven? En soms wat minder stil, in het geval van bijvoorbeeld ziekte? Wat maakt dat we zo’n haast hebben, vraag ik me af. Dat we zo’n haast hebben om alles in korte en snelle tijd te willen meemaken, vanuit die angst dat het anders niet genoeg is, dat we iets missen of dat we iets tekort komen. Ik heb mezelf weleens de vraag gesteld wat er op mijn bucket list zou staan, stel dat ik niet lang meer heb. Als ik de reflectie om mij heen moet geloven, dan moet zo’n lijst heel spectaculair, veel doen en vooral lang zijn. Dat is die bij mij niet. Misschien nog een keer naar Australië (om dierbaren te zien), een goed salaris verdienen (wordt aan gewerkt…), een groter huis met oven (ligt in het verschiet dus die mag er eigenlijk alweer vanaf), en verder gewoon leven zoals ik nu doe. Ok, eerlijk is eerlijk, wat nieuwe kleding en zwarte laarsjes zou fijn zijn. Maar haast? In mijn ervaring komt haast voort vanuit een onvervulde behoefte van binnen, die we telkens met iets van buiten proberen te vullen. Een gevoel van leegte en een gevoel van niet genoeg zijn. Het leven noch de dood, want die twee gaan hand in hand, vragen ons niet om te haasten. Hier kiezen wij zelf voor. En ja, ik hoop dat ik hier nog even mag zijn, omdat ik het gevoel heb dat ik nog niet ben uitgeleerd en omdat ik hier nog iets te doen heb. Het plaatje dat ik tachtig word is hardnekkig merk ik, en dat is ook ok. Het zit me niet in de weg, en de dood ook niet. En haast al helemaal niet.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares