Lieve Yuri

Wat een commotie om jouw persoon! Zo kijk je reikhalzend uit naar het winnen van goud, en velen met jou, en zo zit je thuis op de bank,  ‘enorm aangeslagen en kapot’, zo lees ik. Ik heb je nog nooit in actie gezien, en ook nog nooit een interview met je gelezen of gehoord. Eigenlijk weet ik dus bar weinig over jou, maar dat doet er niet toe, want het voelt alsof ik je ken. Dat heb ik niet alleen met jou, maar met iedereen die ik ontmoet. Je bent mens, net als ik, en een ziel, net als ik, je hebt een lichaam, net als ik, je hebt gevoelens en emoties, net als ik, je hebt je pijnen, je ervaringen en je behoeftes, net als ik, en je wilt graag ontmoet worden en gewoon jezelf mogen zijn, met al dat moois, net als ik. Je maakt keuzes, net als ik, en je verdooft jezelf om niet te hoeven voelen, net als ik. Je wilt graag erkend en gezien worden, en denkt dat je hiervoor heel veel moet doen, net als ik,  en je bent super sensitief, lief en krachtig, net als ik. Ik kijk naar een foto van jou aan de ringen, en ik zou alleen een gespierd lichaam kunnen zien. De spierballen waar zoveel mensen het over hebben, een lichaam dat door jarenlange training en afzien ervoor zorgt dat jij aan de ringen kan hangen. Maar dat is eigenlijk niet wat ik zie. Ik kijk in je ogen en ik zie verdriet. Ik kijk naar je nek, en ik voel heel veel boosheid. Ik kijk naar je hartgebied, en ik zie iemand die niet van zichzelf houdt. Ik heb geen idee hou jouw jeugd is geweest, welke keuzes je hebt gemaakt en wat je tot vandaag hebt mee gemaakt, maar eigenlijk doet dat er niet toe. Ik kijk naar je foto en vraag me af of je gelukkig bent. Met of zonder gouden medaille, want uiteindelijk zit daar je geluk niet in. Je kan 30 medailles winnen en door miljoenen mensen worden toegejuicht, het zal je niet geven waar je naar op zoek bent. Je bent een nacht gaan stappen, terwijl dit niet mocht. Ik begrijp dat wel. Hoe lang kan een mens leven onder zoveel druk? Ik las gisteren een mooi inzicht over boosheid en dat dit komt doordat we dat wat waar is heel goed voelen, maar hier geen expressie aan geven. Zou het kunnen dat je al heel lang weet dat de keuzes die je maakt en hoe je leeft, niet waar voelen? Maar dat je, doordat je zo graag gezien en erkend wilt worden, gewoon bent doorgegaan? Als je zoveel van jezelf moet presteren, en dat moet je, en niet alleen van jezelf, maar ook van al die mensen om je heen, wat doet dat met je?  En hoe is dat voor je lichaam, om zoveel te trainen, dag in dag uit, totdat het één brok spieren is? Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar mijn lichaam vraagt hier niet om.  Ik lag vanmorgen in bed en moest opeens aan dieren denken. Dieren doen niet aan sport, laat staan aan olympische spelen. Ze stoeien, spelen en rennen als ze honger hebben of als ze in gevaar zijn. Ze zijn niet bezig met medailles, training schema’s, diëten en drinken ook geen alcohol en hebben ook geen doping nodig, om te presteren. Ze zijn gewoon wie ze zijn en leven heel dichtbij hun eigen natuur. Heb jij ooit een leeuw in de ringen zien hangen? Ik niet. Hoe komt het toch dat wij mensen met al onze intelligentie, kennis en scholing, zo ver verwijderd leven van onze eigen natuur? Ik kijk naar je foto en voor mij voelt dit niet natuurlijk. Lieve Yuri, ik wens je heel veel sterkte. Dit wil je nu misschien niet horen, en velen met jou niet, maar jouw keuze om een nacht op stap te gaan is wellicht jouw grootste cadeau en redding geweest. Ik vind je geweldig, gewoon om wie je bent. Voor mij hoef je niet te presteren en ook niets te winnen. Je bent al een kampioen, net als ik, gewoon omdat je er bent.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares