Lissabon

Ik voel me écht toerist, al zittend in een knalgele dubbeldekker bus, met dito kleur oordopjes in, luisterend naar een jonge vrouw die mij vertelt over de stad Lissabon. Vriendlief en ik zitten bovenin, want daar stond ik op. Als ik dan toch in zo’n bus ga zitten, wil ik het ook goed doen. Bij voorkeur helemaal voorin, maar die stoelen zijn bezet. Het is normaal gesproken strak blauw en ver in de 20 graden in Lissabon rond deze tijd, maar niet vandaag. Het regent en waait met vlagen en dan is zo’n bus geen overbodige luxe. Mijn plaatje van lekker weer laat ik los, mooie oefening. We hebben een kaartje gekocht waarmee we onbeperkt twee dagen in deze bus en de toeristen tram mogen zitten. Feestje.

Nog niet zo heel lang geleden was ik van mening dat je alles moest lopen als je een stad ging bezoeken, maar die overtuiging is een stuk milder geworden. We zijn beide van mening dat je niet voor je lol in de regen gaat lopen. Ook had ik vroeger de overtuiging dat ik zoveel mogelijk gezien en gedaan moet hebben, maar ook deze overtuiging is een heel stuk milder geworden. Vakantie overtuigingen, we hebben er een boel van. Ik merk dat ik niet zoveel hoef en moet deze week en dat er sowieso niets te missen is. Voor mij is deze week Portugal voornamelijk een week van samen zijn en kijk ik ook hier in de ochtend ernaar uit welke mensen ik ga ontmoeten. We rijden langs een delicatessenwinkel, waar het rijen dik met paraplu’s staat. Via mijn oordopje wordt mij verteld dat hier het ‘pastel de nata’ wordt verkocht, iets met bladerdeeg en vanilleroom. Dit mag je niet missen, zegt ze. Dit kan ik prima missen, denk ik. Vergeet dat je aan de lijn bent, vervolgt ze, want hier kun je er niet maar één van eten. We rijden rustig door en ik realiseer mij hoe alles erop gericht is in de wereld om ons weg te houden van onszelf. Een wereld waarin we niet worden geïnspireerd en geflecteerd om goed voor onszelf te zorgen en te luisteren naar ons lichaam. Ik bedenk mij wat ik zou inspreken als ik de tekst had mogen schrijven voor deze bus.

Hier wordt het ‘pastel de nata’ verkocht, een lokale lekkernij, maar blijf vooral zitten. Je bent al geweldig en zoet genoeg van jezelf, dus waarom zou je er hiervan een paar in je mond stoppen?  Dat wijze lichaam van je vraagt er niet om, dus geniet vooral van het uitzicht. Heb je echter het gevoel dat je een oppepper kan gebruiken? Herkenbaar, dat hebben we allemaal weleens. Wat dacht je van wat eerder naar bed gaan vanavond; tegen wat extra quality time met jezelf of je dierbaren kan geen enkele lokale lekkernij tegenop.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares