Loslaten

Loslaten vind ik een interessant woord dat veelvuldig in mijn eigen vocabulaire voorkomt én bij die van anderen. Het is een soort modewoord, iets waar je te pas en te onpas mee kan strooien, de confetti onder de werkwoorden. Maar wat betekent het eigenlijk, loslaten, vraag ik mezelf vandaag af, nadat het gisteren een aantal keren tegen mij gezegd is, in het kader van ongevraagd en lief bedoeld advies. Het is erg ‘in’ om alles maar los te laten in het leven, waarbij er wordt geïmpliceerd dat we iets vasthouden. Ik bedoel, je kan alleen iets of iemand loslaten als je dat iets of iemand vasthoudt. Maar is het dan eigenlijk wel een werkwoord? Bij een werkwoord denk ik aan actie, aan iets doen of aan iets ondernemen. Is loslaten niet veel meer een zijnstoestand, of nog anders gezegd, bestaat het eigenlijk wel, loslaten. Heeft het niet veel meer met acceptatie te maken? In mijn geval en mijn verlangen naar een kindje, krijg ik afentoe te horen dat ik ‘het los moet laten, want dan komt die zwangerschap vanzelf’. Juist ja. Vaak gaat dit gepaard met mooie verhalen van vrouwen bij wie dit het geval was, en zij hadden het allemaal losgelaten en hupsakee, zwanger. Ik wil dit heel graag geloven, alleen vanuit eigen praktijkervaring is dit a. heel lastig, b. begrijp ik het echter ergens wel en c. werkt het mijns inziens toch nét even wat anders. Het zwanger willen worden is zoiezo niet iets wat ik bepaal, dus ik heb het niet vast. Dat is wat het lastig maakt, dat geef ik meteen toe. Net zoals je je kinderen, je ex vriend, je baan, je plannen, verlangens of wat dan ook moet loslaten. Is het net uit met je vriend, krijg je te horen dat hem moet loslaten. Hoe kan je nou je (ex)-partner loslaten, hij was toch zoiezo niet jouw bezit. Hetzelfde geldt met kinderen, die worden bij jou geboren maar ze zijn niet ván jou. Grappig dat ik zelf het woord loslaten ook regelmatig gebruik, terwijl het heel tegenstrijdig is met leven in het nu. Want nu in dit moment valt er niets los te laten, alles is precies zoals het moet zijn. Als er al iets los te laten valt, dan heeft dit altijd met iets uit het verleden of in de toekomst te maken. Mmm en toch voelt het soms wel zo, dat je iets hebt losgelaten…wellicht het vasthouden aan de gedachte erover, zou dat hem zijn? Blijft een boeiende, dat loslaten. Ik ben benieuwd of het ik het woord kan loslaten uit mijn vocabulaire…Ik weet wel dat ik verlangens altijd zal blijven voelen, ongeacht wat de uitkomsten ervan zijn.

p.s. grappig, ik lees net iets heel moois wat hierbij past, en dat is:
“Verwachting  is wezenlijk iets anders dan verlangen. Bij verwachting leg je de verantwoordelijkheid neer bij de ander. Verlangen is durven voelen wat de ziel wil, zonder de ander daarbij in te schakelen”. (uit ikplusjijismaatschappij opstelling)

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares