Luisteren

Ik kan ronduit toegeven dat ik het grootste gedeelte van mijn leven niet echt geluisterd heb naar mensen. Ik weet o.a. van mezelf dat ik mensen onderbreek en dit vind ik zelf heel hinderlijk. Sinds ik hier op let, gaat het stukken beter, maar de gewoonte zit heel diep. Ik heb dit weekend weer mogen oefenen met wat het betekent om écht te luisteren naar wat iemand tegen mij vertelt en dit was werkelijk een geweldige ervaring (en confronterend…). Het is heel fascinerend om te ervaren en ook van anderen te horen, wat we zoal doen als we luisteren. We doen namelijk van alles, behalve luisteren. Allereerst hebben we allemaal een ‘luister gezicht’. Ik houd bijvoorbeeld mijn hoofd iets schuin, krijg een frons in mijn gezicht en zet mijn ‘kijk mij eens geinteresseerd zijn in jouw verhaal’ gezicht op. Om dit te doen, leg ik spanning op mijn ogen en het gebied rondom mijn ogen. Ik zit graag in mijn hoofd als ik luister, en soms kan ik niet wachten totdat de ander klaar is met praten, zodat ik iets kan zeggen. Zo waren er mensen die de hele tijd analyseren wat er gezegd wordt (en zijn dus niet aan het luisteren maar met zichzelf bezig), zo zijn er mensen die samenvatten, adviseren, aan andere dingen gaan denken of de ander willen redden. Dit weekend heb ik mogen voelen hoe het is om werkelijk te luisteren door mijn hoofd rechtop te houden, alle spieren in mijn gezicht te ontspannen en gewoon aanwezig te zijn. Bij mezelf, in mijn lijf. Oh, hoe verleidelijk is het om tijdens het luisteren in mijn hoofd te vluchten en met het verhaal van de ander bezig te zijn. Het laat mij zien hoe vaak ik bij de ander ben, en dus niet bij mezelf. Vaak als iemand iets vertelt en deze persoon wordt verdrietig, zijn we geneigd om een hand op haar been te leggen, ons ‘ik heb medelijden met jou’ masker op te zetten en dan zo snel mogelijk ervoor willen zorgen dat deze emotie ophoudt. Wat zegt dit eigenlijk over de luisteraar? Zou het kunnen zijn dat als wij in medelijden schieten, dit alles over ons zegt en niets met de ander te maken heeft? Zou het kunnen zijn dat wat er bij de ander gebeurt, welke emotie dan ook, dit wellicht iets bij ons aanraakt wat we niet willen voelen? Ik heb ervaren hoe enorm krachtig het is om enkel en alleen aanwezig te zijn, te luisteren, niet mee te gaan in de emotie van de ander of iets te willen doen om die emotie te stoppen. Echt luisteren doen we niet met ons hoofd, maar met ons lichaam. Erop vertrouwen dat we de ander het grootste kado geven als wij echt aanwezig zijn. We hoeven niet te helpen, te redden, te fixen, te onderbreken, te analyseren, te adviseren of medelijden te hebben. We hoeven alleen maar te zijn, en werkelijk te luisteren wat er gezegd wordt. Het mooie is, dan ga je horen én voelen wat er écht gezegd wordt.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares