Mannen

Mijn vader houdt mijn hand vast, terwijl we naar het mooie uitzicht vanaf de achtste verdieping van het Westeinde ziekenhuis kijken. Ik denk niet dat we naar buiten mogen, jij? Nee, pap, dat denk ik niet, dat lijkt me niet verstandig. Hij geniet van het weidse uitzicht en van het feit dat hij even uit zijn kamer is. Als we ons omdraaien, komt net de arts-assistent aanlopen. Hij stelt zich voor en pakt de andere hand van mijn vader vast. Met z’n drietjes lopen we terug naar de kamer, waar we een gesprek hebben over wat er is gebeurd en wat er nog gaat gebeuren. Dokter Adriaan is nog vrij jong, opgewekt, oprecht geïnteresseerd en beantwoordt met alle geduld de vragen die mijn ouders en ik hebben. Ik kijk naar mijn vader en ik kan niet anders dan van hem houden. Hij heeft zijn nieuwe slippers aan, doet zijn best om alles te volgen, lacht af en toe en luistert naar wat er gezegd wordt. Ik heb hem nog nooit zo kwetsbaar, lief en open gezien, zonder enkele vorm van masker. Ik zie een man die zich niet langer verschuilt achter iets wat hij niet is of denkt te moeten zijn.

Na het gesprek gaat mijn vader even rusten en help ik hem om in bed te gaan liggen. Wil jij me even toedekken, vraagt hij. Met alle liefde, zeg ik. Of hij soms een eye pillow op zijn ogen wil, die mijn zus heeft meegenomen. Mmm, zegt hij. Weet je wat, zeg ik, probeer gewoon even, als je het niets vindt, haal ik hem weg. Ik dek hem toe en leg het kussentje op zijn ogen. In de dagen na mijn bezoek vraag ik me af waarom ik deze kant van mijn vader nooit eerder heb gezien. Misschien heb ik hem wel gezien, maar niet ten volste. Ik weet ook dat ik deze kant van hem nooit eerder heb gezien, omdat hij ervoor gekozen heeft om die niet te láten zien. Ik realiseer mij dat alle mannen van nature zo teder en kwetsbaar zijn, maar realiseer mij ook dat de meeste mannen die kant niet laten zien. Ze gaan gebukt onder de zwaarte van hun eigen harnas en opgekropte gevoelens. Het ontroert mij om mijn vader zo te zien. Hij inspireert mij om dezelfde tederheid en kwetsbaarheid te laten zien. Hij heeft totaal niet door hoe inspirerend hij is, maar volgens mij hebben velen van ons vaak niet door wat voor indruk we achter laten bij anderen, als we simpelweg onszelf zijn.

Ik kijk naar mijn vader met zijn eye pillow op en verheug me nu al om hem weer te zien. Nou pap, je mag hier blijkbaar nog wat langer zijn, nadat mijn moeder aangeeft dat hij echt geluk heeft gehad. Het had inderdaad heel anders kunnen aflopen, maar dat is niet gebeurd. Wat een cadeau voor ons allemaal, bedenk ik mij, dat we zo’n mooie reflectie nog wat langer om ons heen mogen hebben. Het zou een waardevolle stap zijn als we jongens van jongs af aan leren dat ze lief, teder en kwetsbaar mogen zijn. Waarom wachten tot we ver in de zeventig zijn en ons lichaam een duidelijk signaal moet afgeven, voordat we onze ware essentie laten zien? Laten we vooral niet zo lang wachten, want de wereld kan wel wat Tender, Love en Care (TLC) gebruiken.

door
Vorige blog Volgende blog

Reacties

  1. Lieve Mariette, gelukkig bespeur ik bij de mannen in mijn leven steeds vaker de zacht en tederheid. Het openen van hun hart gewoon in het dagelijkse leven. Dit weekend was vol emotie van onze zoon, zo mooi en krachtig om dit te voelenxxxx fase’s in ieder zijn leven , je hebt het weer zo mooi weergegeven. Beterschap met je vader

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares