Mannen, pakken & borsten

Er is een flinke hoos aan reacties losgebarsten naar aanleiding van de nieuwe campagne van Suitsupply.  Extra aandacht voor hun, en naar alle waarschijnlijkheid precies wat ze voor ogen hadden. Bloot verkoopt, zo las ik in een reactie van de eigenaar van dit merk.  Dat doet het al jaren en hierin lijkt weinig te veranderen. De eigenaar van het pakkenmerk is zelfs met de dood bedreigd. Heftige reacties dus, met name vanuit het vrouwenfront. Maar wat maakt dat we een man met de dood willen bedreigen? Het lijkt ons in onze ware kern te raken. Gaat het echter alleen over seksisme en de verhouding man/vrouw,  of wordt hier een dieper thema blootgelegd, waarbij ik het graag over onze relatie met onze borsten wil hebben. Want hoe is onze relatie met onze borsten? Een vraag die naar mijn weten zelden gesteld wordt. Tot een aantal jaren geleden was deze relatie voor mij tweeledig: voor borstvoeding en/of voor seksueel plezier. Later kwam daar borstkanker bij. Borstvoeding, seks en ziekte, interessant trio. Ik had geen relatie met mijn borsten en als ik zo om mij heen kijk en hoor, vanuit persoonlijke gesprekken en via de media, velen van ons niet. Bloot verkoopt, en ja, blote borsten verkopen ook. Maar kan het zijn dat dit verkoopt omdat we nooit dieper hebben gekeken naar onze verhouding tot onze borsten? En wat eigenlijk de ware betekenis van onze borsten is? Voor veel vrouwen voelen hun borsten volledig los van hun lichaam, soms zelfs geheel ongevoelig, en is er weinig tot geen contact. Ja, als we zwanger zijn, borstvoeding geven of tussen de lakens, of als we te maken hebben met ziekte, maar daar is ook alles mee gezegd. Het lijkt soms alsof onze borsten niet van ons zijn, en altijd pas in relatie tot iets buiten onszelf betekenis krijgen. Betekenis, en van waarde. Maar zijn onze borsten niet zoveel meer, en een symbool voor onze ware essentie als vrouw? Onze kracht, stilte, tederheid, gevoeligheid, liefde en verzorgende kwaliteiten, voor onszelf eerst en vanuit daaruit voor anderen? Voelen we ons zo geraakt door de manier waarop borsten worden neergezet in de media, doordat ze onze ware essentie in zich dragen? Voor mij zijn mijn borsten inmiddels de poortwachter naar de verbinding met wie ik ben als vrouw en ben ik me ervan bewust geworden dat de relatie met mijn borsten een weerspiegeling is van mijn eigen relatie met mezelf. Hoe ik als vrouw leef, is zichtbaar en voelbaar in mijn borsten. Zolang wij als vrouwen onze borsten niet toe-eigenen en loskoppelen van hoe ze decennia lang zijn neergezet, zal er altijd ruimte zijn voor twee mini mannen in pak die glijden over twee ontblote borsten. Zolang wij zelf niet vanuit de essentie van ons vrouw-zijn leven, en daarmee een reflectie zijn, ook naar mannen, zal bloot de verkoop doen blijven stijgen. Wij hebben hier zelf als vrouwen een belangrijke rol in, en hiermee staan we nog in de kinderschoenen als het om werkelijke emacipatie gaat. Onze borsten weerspiegelen zoveel meer dan wij tot nu toe geleefd hebben. De keuze is aan ons. Misschien mooi om als vrouwen onderling het gesprek aan te gaan over hoe we leven als vrouw en wat onze relatie is met onze borsten. Dan hoeft er niemand met de dood worden bedreigd, want dergelijke billboards zullen dan geleidelijk uit het straatbeeld verdwijnen. We zijn zoveel sterker en krachtiger dan we denken, alleen die kracht mag veel meer van binnenuit geleefd worden, zonder de harde randjes en beschermlagen die we nu nog denken nodig te hebben.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares