Mannen

Tijdens mijn “bed-inn’ vanmorgen las ik een klein artikel in de krant over onze burgemeester die gewoon door blijft werken tijdens zijn behandeling tegen prostaatkanker. Allereerst verbaasde het mij niets dat hij ziek is geworden, want een tijd terug zag ik een foto van hem en dacht ik al: jemig, wat ziet hij er slecht uit. Het interview toen bevestigde wat ik voelde, hij werkt dusdanig hard (80 uur per week) en hij gaf zelf aan oververmoeid te zijn. Hij is voor mij geen voorbeeld van een man die goed voor zichzelf zorgt, maar hij wordt neergezet als een man met een ‘goede baan’, een ‘succesvolle carrière’, hardwerkend, niet klagend, en ook nog vader en getrouwd man. Terwijl ik het krantenartikel lees, bekruipt mij het gevoel dat er vrij ‘luchtig’ over zijn ziekte wordt gedaan. Alsof prostaatkanker niet zo goed erg is, want de meeste mannen worden weer beter. Maar mijn vraag is: waarom krijgen steeds meer mannen prostaatkanker? Ik moet denken aan een conferentie die binnenkort in Australië wordt gehouden onder de naam “A men’s health conference“, starting the conversation. Een prachtig initiatief waar ik ontzettend blij van kan worden. De conferentie kaart aan dat mannen constant een beeld krijgen voorgehouden van hoe ze moeten zijn: sterk, onafhankelijk, stoer, iemand van wie je op aan kan maar bovenal, als man mag je niet klagen. Als man moet je alles op orde hebben. De media toont ons mannen die succesvol zijn en geeft ons verhalen wat het betekent om een echte man te zijn. Ondertussen sterven er in Australië meer mannen dan vrouwen aan kanker, is zelfmoord de voornaamste doodsoorzaak onder jonge mannen en kampen meer dan de helft van de mannen met mentale problemen gedurende hun leven. Een geheel ander beeld dan de media ons laat zien. Het lijkt alsof het goed gaat met de mannen, maar is dat ook werkelijk zo? Toegeven als man dat het niet zo goed met je gaat, dat hoor je niet vaak. Een man zal niet snel zeggen dat hij het even allemaal niet meer zo goed weet of dat hij even wat minder in zijn vel zit. Aan je vrienden vertellen hoe het écht met je gaat, ik vraag me af of dit gebeurt. Ik ken mannen waarvan ik weet dat het niet zo goed met ze gaat/of ging, maar dit laten ze niet zien. Het gaat altijd goed, hard aan het werk, en druk met van alles. En dan opeens is daar die scheiding, het faillissement of depressie. Huh, denk ik dan, heb ik iets gemist? En dan kom ik weer terug bij onze burgemeester. Het artikel vertelt niets over het feit dat hij kanker heeft, maar of hij nog wel kan werken en hoe het dan gaat, als hij een keer niet kan werken. Ik hoop dat de conversatie die ze in Australië gaan starten, snel overwaait naar Nederland….en dan niet alleen voor mannen, maar ook voor vrouwen. Gewoon voor ons allemaal, omdat we allemaal de moeite waard zijn om goed voor te zorgen.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares