Mao Vac

Ik heb zin in een bad, zeg ik tegen James, terwijl we in het donker op bed liggen in het plaatselijke hotel (zonder bad) van Mao Vac, tegen de grens van China aan. De elektriciteit gaat hier om 18:00 uur aan dus we hebben nog een uurtje in het donker stuk te slaan. Lang leve mijn truttigheid, want inmiddels brandt mijn waxinelichtje. Er is licht! We hebben een hele lange dag in de auto achter de rug, van Ba Be naar dit stadje in het hoge Noorden. Wat een verschil in natuur hebben we gezien, ondanks de aanwezige mist. We zijn geen toerist tegengekomen vandaag en als ik mijn blonde hoofd uit het raam van de auto steek, reageren de kinderen direct. Er wordt flink gezwaaid en ‘bye’geroepen. Het tempo zat er flink in want we hadden een lange afstand af te leggen en de chauffeur (die we inmiddels de belchinees noemen omdat hij constant belt) wil voor het donker binnen zijn. Ik ook, want op dergelijke wegen rij ik ook liever alleen overdag. Ik ben nog nooit in China geweest maar het voelt enorm Chinees aan in Mao Vac. Totaal verschillend van vanmorgen. Het hotel waar we zitten lijkt wel een communistisch staatshotel met vijftig kamers en na ons homestay avontuur heeft het een luxe uitstraling. In het dorp lijkt het echter alsof de tijd heeft stil gestaan. Wat een troosteloos gebeuren. We gaan straks in één van de twee restaurants eten, ik ben benieuwd… We hebben inmiddels elektriciteit, wat een feest. Die is inmiddels ook alweer vier keer uitgevallen. Ach ja, dit is allemaal onderdeel van het grote avontuur. Ik kan James inmiddels weer zien en er is warm water. Ze hebben hier zelfs handdoeken en een zeepje. De airco staat op 30 graden dus ik vermoed dat we straks in een sauna liggen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares