Marathon

Op afstand was ik zondag een beetje begaan met de marathon van New York, omdat er twee vrouwen die ik ken, waarvan één een goeie vriendin van mij, aan mee liepen. Ik ben geen fan van marathons en heb er ook heel bewust voor gekozen om ze allebei niet financieel te ondersteunen voor het goede doel waarvoor ze liepen. Een marathon loop je voor jezelf, een goed doel is naar mijn mening bijzaak. Daarbij voelt het niet kloppend om iemand te ondersteunen die zijn of haar lichaam zoveel geweld aandoet. Onze lichamen zijn niet gemaakt om zo intensief te trainen en om zo’n lange afstand te rennen. Ik heb nooit begrepen waarom mensen hiervoor kiezen, alhoewel een van de vrouwen wel aangaf dat haar ego een grote rol speelde. Wat mij opviel vandaag en wat bij mij bleef hangen, is het volgende. Er kwam op Facebook een bericht voorbij van mijn vriendin met de boodschap dat ze trots was op haar benen en haar medaille en een foto van de route die ze gelopen heeft. Ik voelde de impuls om naar de reacties van mensen te kijken en dit gaf mij een ongemakkelijk gevoel. Iedereen was trots, vond het stoer, helemaal omdat ze door haar blessures heen had gerend en iedereen was onder de indruk van haar prestatie. Heel begrijpelijk, want zo gaat dat. Ik kon echter geen reactie plaatsen, want ik voelde dat niet. Wat bij mij bleef hangen was de vraag: waar zijn we dan eigenlijk trots op? Voor mij zijn beide vrouwen geweldig, mooi en prachtig voor wie ze zijn, hier hoeven ze niets voor te doen. Maar in onze maatschappij krijg je erkenning, aandacht en aanzien als je iets doet, bijvoorbeeld een marathon rennen. Ik vraag me af: hoe voelt je lichaam en was het al die training, afzien, overbelasting, blessures, diëten, stress en (over)vermoeidheid waard? Waarom zijn we trots op iemand die niet met respect en liefde voor zijn/haar lichaam omgaat en niet naar de grenzen van zijn/haar lichaam luistert? Een mooie wandeling door Central Parc is toch ook geweldig…? (ik heb het nog nooit ervaren maar ik kan me zo voorstellen dat het fijn is). Ok, er staan geen hordes mensen aan de kant je aan te moedigen, je krijgt na afloop van je wandeling geen medaille en geen enkele media is geïnteresseerd in je, maar is dat erg? We zijn geneigd om mensen die marathons lopen, bergen beklimmen, de oceaan overzwemmen of de Elfstedentocht schaatsen, enorm op een voetstuk te plaatsen. Ik kan dat niet, het voelt gewoon niet logisch. Beide vrouwen hadden voor vertrek al aangegeven dat dit de eerste en de laatste keer zal zijn, dus dat is (voor mij in ieder geval) meer dan goed nieuws. Laat mij maar rustig wandelen, en wie weet, doe ik dat ooit een keer in dat geweldige grote park in die geweldige grote stad.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares