Mensen

Ik zit in de bus richting Hattem en naast mij zit een man. Tegenover mij gaat een jong stel zitten die een enorme platte doos bij zich hebben. Jeetje, wat een grote doos zeg ik, is dat een tv? Ja, zegt, de jongen, dat is een tv. Ik heb nog nooit zo’n grote tv gezien, zeg ik. Nu hoef ik niet meer naar de bioscoop zegt hij en dat begrijp ik volledig. Als mijn halte eraan komt, zegt de man naast mij dat hij eruit moet. Oh, ik ook zeg ik, en manouvreer mij met mijn koffer langs de enorme tv. Woon je hier in de buurt, vraag ik. Ja, zegt hij, en wijst naar een huis tegenover de boerderij waar ik naartoe ga. Wat leuk, denk ik, de overbuurman. We wandelen samen en maken een praatje. Het lijkt alsof ik hem al jaren ken, zo fijn is ons gesprek. Hoe vaak praat ik eigenlijk op deze manier met mensen, of het nou mensen zijn die ik ken, of niet. Ik maak regelmatig nog dat onderscheid, hoe subtiel ook, tussen mensen die ik lang ken, vertrouwd voelen en waar ik mezelf durf te laten zien, en tussen mensen die ik niet goed ken, wellicht net heb leren kennen, en waar ik nog een deel van mezelf achterhoud. Vandaag zag ik een fimpje over de fotograaf achter het project ‘Humans of New York’. Hij was zijn baan verloren en is de straat opgegaan, in New York,  om mensen te fotograferen. Hij begon ze ook vragen te stellen, over hun leven, over wat hun geraakt heeft, over wie een grote invloed heeft gehad op hun leven en over hun verdrietige en blije ervaringen in hun leven. Hij zette dit online en nu, vier jaar later, wordt deze website door miljoenen mensen bezocht en is er inmiddels een boek. Achter elk persoon schuilt een verhaal. Of we nou iemand kennen of niet, en of we nou in New York wonen of in Hattem, het laat voor mij zien dat het uiteindelijk altijd en eerst om mensen gaat. Dat, en hoe belangrijk en geweldig het is om écht contact met iemand te maken. Of je iemand 10 jaar kent of 1 minuut, of iemand oud is of jong, of iemand aardig doet of niet, of iemand een man is of een vrouw, of iemand je ooit verdriet heeft gedaan of niet, of iemand je type is of niet, of iemand anders in het leven staat dan jij of niet, of iemand anders gekleed is dan jij of niet, uiteindelijk doet dat er niets toe. Aan het einde van de dag gaat het om mensen en het contact dat ik met ze maak. Dit weekend is het niet Humans of New York maar Humans of Hattem. Ik kijk er nu al naar uit wie er op mijn pad gaat komen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares