Mensen

Vanmorgen zag ik een foto op Facebook van een enorme rij mensen in een vluchtelingenkamp in Syrië. Duizenden mensen in de rij om te eten. De foto maakte diepe indruk op me. Vlak voordat ik de foto zag, zat ik te mijmeren dat het in het leven om mensen gaat. Of dit nu in je dagelijkse leven is, thuis of op je werk. Uiteindelijk gaat het om mensen, wie je ook bent, wat je ook doet. Toen zag ik die foto en realiseerde ik mij in welke mate we dit vergeten zijn. Dat had ik ook toen ik gisteravond luisterde naar een presentatie van een vrij bekende zakenman, tijdens een ondernemers diner in Amsterdam waar ik aan deelnam. Vijftig jonge ondernemers luisterden naar zijn verhaal. Ik ook, maar er gebeurde niets bij mij. Ik moest mijn best doen om met mijn aandacht erbij te blijven. Hij vertelde over een grote toren in Amsterdam die hij met drie andere zakenmannen aan het verbouwen is tot een groot evenementen en entertainment complex. Ambitieus plan, maar het deed me niets. Later toen ik thuis was, realiseerde ik mij waarom. Zijn verhaal ging om hem, waarbij wij niet betrokken werden. Zijn verhaal ging over geld, macht, de hoogste toren en om erkenning. Zolang er ergens op de wereld duizenden mensen in de rij staan voor een beetje eten, dan gaat er iets helemaal niet goed. Vanachter mijn bureau kan ik daar helaas nu niet veel aan doen, maar dit wil niet zeggen dat ik niets kan doen. Wat daar gebeurt, gaat mij ook aan. Als ik ervoor kies dat het in het leven om mensen gaat, elke dag weer, dan draag ik mijn steentje bij. We kunnen nog zo’n mooie hoge toren bouwen in onze stad, met toeters en bellen, maar als het in de intentie niet om mensen gaat, dan staat wat mij betreft zo’n toren enkel en alleen symbool voor “IK” in plaats van “WIJ”. Let’s make ik about people, dan komt de rest vanzelf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares