Michael & Jasper

Ik ben het nieuwe jaar in Hattem ingesprongen, vanaf de plek waar ik al mijn hele leven kom. We stonden met z’n allen op de bank, nou ja, twee banken, want anders paste het niet. Tijdens het ontbijt kwam het onderwerp ‘goede voornemens’ kort ter sprake. Ik ga meer van mezelf houden zei ik, en mezelf meer waarderen om wie ik ben. Ik doet dat nu nog te veel om wat ik doe. Mijn ervaring is dat als dit mijn intentie is, de keuzes die ik maak vanzelf ook vanuit deze intentie zullen voortkomen. En dus anders zullen zijn, waar nodig. Een vriendin zei ook dat ze liever voor zichzelf gaat zijn, en dat ze merkt wat voor impact dit heeft op haar kinderen en de manier waarop ze opvoedt. Na het ontbijt gingen we wandelen in het bos, waar paard Michael, die hier al heel lang in het weiland woont, ons kwam begroeten. Waar is Jasper, vraag ik hardop, is die dood? Wat later hoor ik dat Jasper de shetland pony inderdaad een spuitje heeft gekregen en onder een groot oranje zeil ligt, in de buurt van het weiland. Jasper is 36 jaar geworden, waarvan hij 24 jaar met Michael lief en leed heeft gedeeld. Het was een soort tweeling, de een aanzienlijk groter dan de ander, maar wel erg samen. Michael oogt wat treurig en is meer aanhankelijk dan anders. Ik hoor dat hij na de dood van Jasper de hele nacht heeft gehuild en volledig bezweet was, toen ze hem de volgende ochtend eten gingen geven. Hij mist zijn vriendje, net zoals een ieder van ons dit zou doen, als je al 24 jaar lief en leed met elkaar deelt. Ik geef hem een rijstwafel, die hij met veel plezier verorbert. Een beetje comfortfood, zoals ik dat zelf ook nog regelmatig eet. Ook al ben ik geen fan van paarden, ik merk toch dat het feit dat Michael de hele nacht heeft gehuild iets met me doet. Het laat me zien waar het omgaat in het leven, of dit nu voor ons mensen of voor paarden is. Het zijn de relaties die we met elkaar hebben, de verbindingen die we aangaan en het lief en leed dat we met elkaar delen. Zijn we er voor elkaar, zonder oordeel en met begrip, wetende dat we allemaal weleens stoeien, het leven lastig vinden en dan de ander nodig hebben als reflectie. En ook dat we allemaal uit hetzelfde hout gesneden zijn. Simpelweg met elkaar zijn én er voor elkaar zijn, is dat niet waar het écht om gaat? Voor mij is dat de religie van het leven. Vlak voordat we weer naar huis gaan, loop ik nog even naar Michael. Ik geef hem de laatste rijstwafels en een aai over zijn bol. Ik mag dan wel geen paardenfan zijn, maar dit betekent niet dat ik er niet kan zijn voor Michael. Het komt wel vaker voor dat iemand keuzes maakt die ik niet zou maken of iets doet wat ik niet zou doen. Het is aan mij om daar begrip voor te hebben en liefdevol te blijven observeren, wetende dat ik er alleen maar hoef te zijn. Gewoon er zijn, en dan is zelfs een rijstwafel niet nodig.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares