Mijn eigen bed

Niets zo fijn als mijn eigen bed. Vanmorgen zei ik vrijwel direct na het ontwaken van een ramp nacht tegen James dat ik vanavond weer in mijn eigen bed wilde slapen. We zouden misschien nog een nachtje in Hattem blijven maar na twee nachten matig tot zeer slecht slapen vond ik het wel welletjes. Ik wilde naar huis. Ons eigen grote bed. Heerlijk! We noemen ons bed niet voor niets de hemel. Lig je lekker in de hemel, vraagt James mij regelmatig. Geen idee of de hemel bestaat maar als die er uitziet als ons bed en net zo comfortabel ligt, zul je mij als het straks zo ver is niet horen. Slapen in je eigen bed, ook al ben je maar twee nachten weggeweest, ervaar ik als ultiem geluk. Ik slaap het liefste thuis, tenzij je bijvoorbeeld met vakantie gaat of om andere aangename redenen niet thuis kan slapen. Een eerste nacht in een ander bed moet ik altijd wennen. Een tweede nacht gaat meestal al wat beter. Of niet. Vroeger als ik kind vond ik het heerlijk om naar bed te gaan. Ik ging vaak uit mezelf. Dat heb ik nu nog steeds. Slapen hoort bij het leven. Of je het leuk vindt of niet. En waarom op de hemel wachten tot ik dood ben, als ik ook nú al van de hemel kan genieten….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares