Mijn salade

Vanmorgen kwam onverwachts de hygiëne inspectie op mijn werk langs. Nouja, onverwachts, ik wist het tien minuten van tevoren, want mijn collega van een andere Bagels & Beans belde me op dat ze onderweg waren. Ik schoot in de stress doordat ik een tijdsdruk voelde en ik van alles tegelijk wilde gaan doen. Mijn lichaam was hier helemaal niet blij mee.  Het was weer erg leerzaam om te ervaren en voelen wat stress met mij doet. Harry, zo heet de meneer van de inspectie, was alleraardigst en helpend en droeg zelfs een witte jas. Toen ik pauze ging nemen en mijn overheerlijke salade uit mijn trommel haalde, keek hij vol enthousiasme naar mijn grote bord. Zo, dat ziet er lekker uit, zei hij. Ja, zei ik, dat krijg je hier niet. Neem je dit zelf mee, vroeg hij. Ja, zei ik, ik hou van mezelf en zorg graag goed voor mezelf. Ik eet geen bagels dus ik neem mijn eigen eten mee. Met een grote lach keek ik hem aan. Hij begon over de schijf van vijf en dat ik toch écht brood moet eten. Ik geloof niet in de schijf van vijf zei ik, ik luister naar wat mijn lichaam nodig heeft. Toen viel het stil. En ja, zo is het, zei ik. Ja, zei mijn collega, zo is het bij Mariette.  Wat voelt het toch geweldig om met zoveel liefde en aandacht mijn eigen lunch mee te nemen. En…om expressie te geven aan dát wat er in het moment gezegd wil worden.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares