Morgen

Ik heb drie dagen twee heerlijke kinderen (7 jr) om mij heen gehad en dat heeft mij weer een boel laten zien. Over mezelf, uiteraard, maar ook iets wat ik bij andere volwassenen herkende. Het gaat om het woord ‘morgen’ en hoe vaak we dit gebruiken. En niet alleen morgen, maar hoe vaak we geneigd zijn om een activiteit in de toekomst naar het nu te halen. Even wat voorbeelden van het afgelopen weekend. “Ja, morgen mogen jullie een ijsje”, “als we gaan wandelen gaan we boompje verwisselen”, “dan gaan we morgenochtend wel in bad”, “nee, straks mogen jullie weer onder de sproeier”, “als JW er is gaan we het parcours doen in de tuin”, “morgen gaan we gezellig Hattem in voor Koningsdag” en de veelgehoorde  “straks doe ik een spelletje met je, ok?”. Veel van onze boodschappen aan de kinderen dragen de (nabije) toekomst in zich en dit doet iets met ze. Los van het feit dat ze alles onthouden, ja, alles (dus dat spelletje gaat écht gespeeld worden), creëert dit ook een verwachting. Er is niks mis met een stukje planning en kinderen laten weten wat ze te wachten staat, maar het mist soms het niet weten en dat er even niets is. En het leuke is, er is eigenlijk nooit niets, want er ontstaat in het moment altijd iets. Hoe vaak ben ik eigenlijk bezig met de toekomst, ook al is het morgen, vanavond of over een paar uur? Toekomst is toekomst, ver weg of dichtbij. Het is boeiend om te zien hoe snel kinderen ook bevangen raken door de toekomst. Zodra ze doorhebben dat er zoiets als ‘morgen’ bestaat en ze de dagen van de week kennen, glipt het nu door hun vingers. Dát wat gaat komen, lijkt soms belangrijker te zijn dan wat zich nu aandient. Dit gebeurt dus al op jonge leeftijd. En dan ben je rond de 40 en dan gaan we massaal op mindfulnes cursus om weer met meer aandacht in het moment te zijn. Fascinerend. En een mooi bewijs dat we telkens weer uitkomen op hetzelfde punt…Mijn aandacht zoekt ook nog regelmatig de nabije toekomst op, het willen weten wat er staat te gebeuren, hoe de dag eruit gaat zien en wat mij te wachten staat. Waarom wil ik zo graag weten wat mij te wachten staat? Met kinderen zie ik het ook, het verheugen op dát wat gaat komen, terwijl er in het moment ook al van alles gebeurt. Ik ben er op gaan letten, het weekend, en voor ik het door had kwam die alweer uit mijn mond. Ja, straks gaan we Junior Dance kijken, nu eerst nog even je bord leeg eten. Straks loert continu om het hoekje en voor je het weet pikt die de plaats in van nu.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares