Musical

Ik heb vanmiddag gehuild van het lachen. James en ik waren naar de musical voorstelling van zijn neefje M. die voor het eerst op musical les zit. De zaal zat tjokvol familieleden, de een nog enthousiaster dan de ander. Het begon iets later, wat voor de kinderen uiteraard een kwelling was, waardoor je steeds meer gezichtjes uit de coulissen tevoorschijn zag komen, op zoek naar bekenden. Meteen bij het eerste liedje schoot ik al vol, toen de groep ‘de mini’s’ vooraan mochten staan, waarvan de jongste waarschijnlijk net drie jaar oud was. Om op te vreten……Bij het eerste lied was niemand echt aan het zingen, omdat de aandacht volledig in de zaal lag. Waar zitten mijn ouders, dat is de grote vraag, en zodra die gespot zijn, wordt er hard gezwaaid. Zodoende werd er tijdens het eerste nummer voornamelijk gezwaaid, eerst wat onwennig,  uit verlegenheid, en later zonder schaamte. Zo’n voorstelling laat weer zien hoe graag kinderen gezien willen worden. Letterlijk, in dit geval, maar het is een behoefte die heel diep in ons allemaal zit, en vaak ook nog als we allang volwassen zijn. We willen allemaal gezien worden voor wie we zijn, hetgeen zich al vrij snel vertaalt in gezien worden voor wat we doen. Het is een behoefte die bij de meeste van ons niet vervuld is, waardoor het op oudere leeftijd nog steeds kan opspelen. We nemen een bepaalde baan om erkenning te krijgen, we gaan op een spannende sport zodat mensen daar iets van kunnen vinden of we schrijven een boek zodat we eindelijk de aandacht krijgen die we niet gehad hebben. We kunnen ontzettend veel doen, met als intentie om gezien te worden. Daarom vind ik het altijd weer een zinvolle vraag, voordat je iets gaat doen: met welke intentie doe ik dit? Zelfs in de hele kleine dingen die we doen, kan de intentie niet helemaal zuiver zijn, en schuilt er een eigen behoefte in door. Ik wilde vroeger graag Annie zijn, zei ik op de terugweg in de auto tegen James. Ik kan nog steeds alle liedjes mee zingen, dus ook toen er vanmiddag twee liedjes uit de Musical Annie werden gezongen. En ik was verliefd op Danny de Munk. James kijkt me aan en begint te lachen. Ach ja, dat zijn dan van die fases heh, waar je doorheen gaat. Ik heb vroeger ook op een podium gestaan en heel hard gezwaaid naar mijn ouders, om te kijken of ze wel echt keken. Echt ontmoet worden voor wie we zijn, het blijft een van de belangrijkste basis behoeftes van de mens.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares