Muurtjes & maskers

Gisteren was ik bij de expressie/zang workshop van Chris James, waar ik al jaren twee keer per jaar naartoe ga. Ik noem het mijn APK voor mijn expressie. We geven onze auto ook minimaal één keer per jaar een onderhoudsbeurt, zei ik gisteren tegen iemand, dus waarom niet ook voor onszelf? Elke keer brengt het een verdieping, zak ik meer in mijn lichaam en word ik me bewust waar ik het nog spannend vind om iets te zeggen. Ook laat ik veel spanning los in mijn gezicht en lichaam, die ik gaandeweg in het dagelijkse leven opbouw. Spanning die we allemaal opbouwen, doordat we maskers dragen en muurtjes om ons heen bouwen vanuit het idee dat we een bescherming nodig hebben. Maar wat beschermen we daarmee? We beschermen ons tegen het leven, mensen, reacties, afwijzingen, pijn en ga zo maar door. Maar dat wat we het liefste willen, namelijk verbinding en intimiteit, gaan we hiermee uit de weg. Maar dat niet alleen. We laten ons niet volledig zien en we mogen er niet volledig zijn van onszelf. Zo houden we spanning vast rondom onze lippen, in onze kaken, ons voorhoofd, in onze schouders en in onze nek. En op een dag als deze komt er veel moeheid los. Opgebouwde moeheid die in ons lichaam zit, maar die we liever niet willen voelen. Daarom zijn koffie, suikers en alcohol onze beste maatjes. Tijdens een gesprek kwam er naar voren hoe we thuis anders zijn dan op ons werk. Zo vertelde iemand mij dat hij heel anders tegen zijn partner praat dan wanneer hij op zijn werk is. Maar waarom is dat eigenlijk, vroeg iemand. Ja, goede vraag, waarom is dat eigenlijk? We konden ons hier allemaal in herkennen. Wat maakt dat we een rol aannemen op ons werk, en daarmee niet transparant en open zijn naar onze collega’s? Of naar de ene collega wel, maar bijvoorbeeld bij onze manager niet? Het lijkt wel een collectieve afspraak die we met elkaar gemaakt hebben, bedenk ik mij, die we dus ook met elkaar in stand houden. We nemen onze Berlijnse muur mee naar werk, waardoor we maar een klein stukje van onszelf laten zien. En jeetje, wat is dat zonde! Ik merk zelf, en zo ook vandaag, dat als ik gewoon eerlijk zeg hoe ik me voel of wat er speelt, wat voor impact dit heeft. Niet alleen voor mezelf (geen spanning in mijn lijf, ik mag er gewoon zijn, ik hoef niet te doen alsof), maar ook op mijn omgeving. Het is zo’n automatisme om als iemand je vraagt ‘hoe gaat het’ met ‘goed’ te antwoorden. Maar soms voel je je niet goed en speelt er iets anders. Dit gewoon mogen zeggen, zonder dat er iets opgelost hoeft te worden, is goud. Het is goud, omdat het verbinding brengt, een openheid tussen twee mensen, en de ander ook de ruimte krijgt om er te mogen zijn met alles wat er is. We zijn allemaal mens, of we nu op werk zijn of thuis. De vraag is, hoe écht en eerlijk zijn we in ons dagelijkse leven? Het kan soms wat rauw en kwetsbaar voelen als je wat van je eigen Berlijnse muur afbrokkelt en je maskers thuis laat, maar het is meer dan de moeite waard. Zoals gisteren ook weer werd gezegd: onze ware bescherming zit in de connectie die we met onszelf hebben. Aanwezig zijn dit in dit moment en in contact met je lichaam zijn, meer hebben we niet nodig.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares