Nalaten

We zitten bij de haard in Hattem met kranten, tijdschriften en kaarsen aan. James en ik hebben, hoe verrassend, beide onze jogging aan. We hebben het over schrijvers en hun boeken. Het lijkt me niks, zeg ik, het schrijven van een boek. Zo’n eenzaam proces dat soms wel jaren in beslag neemt. Daarbij heb ik er het geduld niet voor. Een tijd terug had ik het verlangen wel, om een boek te schrijven, maar dit had geloof ik meer met erkenning en aandacht te maken. James ijkt het heel  leuk om een boek te schrijven, zegt hij, iets met misdaad. Dan heb ik iets om na te laten als ik er straks niet meer ben. Een boek gaat immers soms járen mee. Tja, dat is ook zo. Maar waarom willen we eigenlijk zo graag iets nalaten, vraag ik me af. Dit hoor je namelijk wel vaker, deze menselijke behoefte aan nalatenschap. Nou lief, zei ik, als we geen kindje meer krijgen, gaan wij niets achter laten dus misschien dat jij dan tóch maar een boek moet schrijven. Een schrijversduo ziet James niet zitten, zoals Nicci French. Dat is toch énig! Jij schrijft over veels te softe dingen, gezondheid en op zoek naar jezelf. Ik wil thriller. Dan moeten we tóch maar een hond nemen, oppert James. Ja hallo, ik mag toch hopen dat die hond eerder doodgaat dan wij dat doen. Kortom, we komen er niet uit. Zou het de angst zijn, vraag ik James, dat straks niemand ons meer herinnert. Zou men daarom ook begraven willen worden, zodat je naam tenminste nog ergens te vinden is. Maar waar komt eigenlijk die behoefte vandaan, of het idee dát we iets moeten nalaten aan de wereld. Laten we niet allemaal zoiezo iets na, gewoon omdat we er zijn en om wie we zijn. We doen er toch allemaal toe, ook al staat je naam niet op de omslag van een boek. Volgens mij laten we allemaal een spoor na. Ook al is het spoor soms bijna niet meer te traceren, het is er wel. En stel nou dat jouw voetsporen heel liefdevol zijn geweest, dan is dat toch heerlijk voor de mensen ná jou. Nee, dat boek van mij en James gaat er geloof ik niet komen. Toch jammer, want het genre spirituele misdaadroman bestaat nog niet. Ik zie het al helemaal voor me, een seriemoordenaar met een moeilijke jeugd die op zoek gaat naar zichzelf in India…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares