Nooit iets gemerkt

Toen ik onlangs in de krant las dat de piloot van het recent neergestorte vliegtuig dit met opzet heeft gedaan, was ik even stil. Wat maakt dat iemand dit doet? Dat fascineert mij, zoals al het menselijk gedrag mij fascineert. Wat mij echter met name bezig houdt, is hoe het komt dat deze jonge piloot in de cockpit mocht zitten. Je zou zeggen, dat mensen die tot zoiets in staat zijn, niet als piloot werkzaam mogen zijn. Alle mensen in het dorp hebben echter nooit iets aan hem gemerkt. Het was zo’n aardige, normale en rustige jongen. Hij zou zelfs gaan trouwen. Ook zijn baas beweert dat hij prima in staat was om te werken. Tijdens het stijgen is er nog gezellig gekeuveld met de gezagvoerder over de vlucht en het weer, tot het fatale moment dat de gezagvoerder naar de wc moest. Ja, er waren wel wat psychische problemen geweest, maar vrijwel niemand was op de hoogte van hoe het werkelijk met hem ging. Hoe vaak weten we eigenlijk hoe het werkelijk met iemand gaat? We zeggen vrijwel altijd tegen elkaar dat het goed met ons gaat, waarbij we vaak een grote lach laten zien. Maar wat schuilt er achter die lach? Ik was gisteren lunchen met mijn moeder en we hadden het over mensen die aan manische depressies lijden. Mijn moeder vertelde me over een man die onlangs zelfmoord heeft gepleegd, waarvan niemand wist dat het niet goed met hem ging. Ook deze man was vrolijk, oogde normaal en niemand had ooit iets gemerkt. En zo lopen er heel veel mensen rond: van binnen intens verdrietig, verward en onbegrepen, van buiten joviaal, uitbundig en normaal. Wat maakt dat we niet eerlijk durven toe te geven hoe we ons voelen? Het lijkt alsof er een taboe op ligt, om te zeggen dat je psychische klachten hebt, manisch-depressief bent en wellicht pillen slikt die jou ondersteunen om het leven draaglijk te maken. Mag het in onze maatschappij niet goed gaan met je, ook als je in dat grote huis woont, drie kinderen en een top baan hebt? Zou het kunnen dat we ons schamen om dit toe te geven? Zou het kunnen dat we bang zijn om afgewezen te worden? Ik hoor wel vaker bij zelfmoorden dat niemand ooit iets heeft gemerkt. Dat nabestaanden in het duister tasten, over de duisterheid waarin hun dierbare heeft geleefd. Het is die duisterheid die in stilte is gehuld, waardoor er heel veel mensen stilletjes van binnen huilen. Dit zijn er volgens mij veel meer, dan we onszelf, én anderen, willen toegeven.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares