Normaal

We leven het leven, dag in dag uit, en zolang we ‘goed’ kunnen functioneren, is er niets aan de hand. Totdat we ons ineens niet meer zo goed voelen, psychisch en/of lichamelijk, en dan zoeken we hulp. We gaan naar een huisarts, een dokter of een therapeut, slikken tijdelijk een medicijn of smeren er een créme op, doen wellicht iets alternatiefs, en dan gaat het weer ‘goed’ met ons. De klachten zijn weg of in ieder geval minder aanwezig. We pakken ons leven weer op, maken dezelfde keuzes als altijd, hebben dezelfde gewoontes en zo op het eerste gezicht lijkt het ‘goed’ te gaan. Maar hoe goed gaat het eigenlijk met je? Wat accepteer jij als zijnde ‘goed’? Ok, de klachten zijn (tijdelijk) weg, je komt in de ochtend je bed uit, maar gaat het écht goed met je? Kan het zijn dat we heel veel dingen als ‘normaal’ zijn gaan accepteren die eigenlijk, als we heel eerlijk zijn, niet normaal zijn. We zijn geneigd om onszelf te vergelijken met anderen, maar zijn die anderen wel zo ‘normaal’ in de keuzes die ze maken. We zijn geneigd dingen als normaal te accpeteren omdat ooit iemand ons heeft verteld dat het zo hoort. Zodoende creëeren we én accepteren we een levensstandaard waarin we prima kunnen functioneren.  Maar was is eigenlijk ‘normaal’? Voor veel mensen is het normaal om last van je rug te hebben, niet in slaap te kunnen komen of ’s nachts wakker te liggen, heel vaak moe te zijn, elke dag koffie te drinken en suikerrijke voeding te eten, regelmatig een aspirientje te slikken, gevoelens van onrust te hebben, humeurig en geïrriteerd te zijn, last van hoofdpijn te hebben, vanuit je hoofd te leven, dagelijks alcohol te drinken, je futloos te voelen en ga zo maar door. Maar is dit werkelijk ‘normaal’?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares