Ochtendwandeling

Vanmorgen had ik om 09:00 met mijn zus afgesproken, onder de grote kerstboom op de Dam. We hadden allebei onze bontmutsen aan. Koud heh? Ja, behoorlijk. Het was een dierbare wandeling, waarbij we deelden hoe onze kerst was, hoe het met ons ging, wat we waren tegengekomen, wat ons was opgevallen en wat we aan het leren zijn. We zijn altijd aan het leren, en door het te delen met anderen, komen we vaak tot een verdieping doordat de ander nét iets zegt wat jij mag horen. Zo hadden we het onder andere over jezelf aanpassen, waar je dit (nog) doet, en waar je je inhoudt om maar vooral geen reacties te krijgen. De bekende ‘rock the boat’, iets niet zeggen of doen uit angst voor een reactie vanuit je omgeving. Een vraag die ik vanmiddag aan mezelf heb gesteld, naar aanleiding van onze wandeling, en als focus voor de komende week, is deze: waar laat ik mezelf in de steek om iemand anders een plezier te doen? Het valt me steeds meer en meer op, hoe we als mensen volgers zijn, en de dingen doen omdat dit zo hoort, omdat het normaal is. We doen dingen, zonder stil te staan om onszelf de vraag te stellen: maar klopt dit wel voor mij? Is dit wat ik nu nodig heb? Is dit waar mijn lichaam behoefte aan heeft? Dit lijkt rondom de feestdagen nog sterker, omdat de overtuigingen die gepaard gaan met feestdagen heel sterk zijn. Woensdag is het oud & nieuw, de avond dat we massaal na twaalven naar bed gaan. Of niet. Donderdag is het de eerste dag van het nieuwe jaar, de dag die we massaal brak en moe doorbrengen. Of niet. Het lijkt soms dat we geen keuze hebben, maar die hebben we wel, altijd. Ook tijdens de feestdagen. En omdat iedereen iets doet, of een bepaalde keuze maakt, wil dat niet zeggen dat ik dat ook moet doen. Ik ben niet iedereen, en jij ook niet. Als ik doe wat iedereen doet, dan laat ik mezelf in de steek. Een mooie focus voor deze week, maar eigenlijk voor elke dag.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares