Offline & Online

Ik luisterde gisteren naar een mooie audio over waardering en intimiteit, en hoe die twee niet los van elkaar kunnen bestaan. Zonder waardering is intimiteit niet mogelijk. Als we met elkaar, als mensen willen evolueren, is dit alleen mogelijk als er een basis van waardering is. Voor jezelf, voor de ander, voor iedereen. Ik zit sinds deze week op E-matching, een datingstite, niet lang nadat ik besloten had om eens offline te gaan daten. Hoezo wispelturig? Wil ik dan zo graag een vaste relatie? Nou nee, niet eens, ik wil eigenlijk niet zoveel, maar toch was daar opeens die sterke impuls. Ik heb daar wat te doen, te ervaren, te voelen, te geven, te ontvangen en blijkbaar ook te ontmoeten. Maar vooral ook te waarderen, mezelf en daarmee de mannen waarmee ik in contact kom. Ik vertel een vriendin hierover, dat ik op een échte datingsite zit, en hoe leuk dit is. Die mannen hebben allemaal een profieltekst joh, ik weet niet wat me overkomt, zeg ik enthousiast. Vriendin zegt dat ik mezelf tekort heb gedaan met Tinder, en dat iedereen die op Tinder zit zich eigenlijk tekort doet. Ik geloof dat ze gelijk heeft, ook al had ik dat toen blijkbaar nodig. Tinder was een opstapje naar een verdieping in mijn eigen intimiteit en commitment binnen relaties, al mijn relaties. Op deze site kan ik niemand naar links of rechts swipen, en er staan ook geen foto’s van ontblote, bierdrinkende en wil jij met mij naar bed op de eerste date uitstralende foto’s. Heel rustig. Ik moet invullen waar ik woon, wat voor werk ik doe, wat mijn inkomen is (veel te laag voor wat ik breng, maar dit antwoord staat er niet tussen), wat mijn levensbeschouwing is (‘anders’, omdat mijn religie er niet tussen staat en met het ‘woord’ spiritueel heb ik niets meer), of ik rook of drink, en hierbij kan je invullen, niet/soms/regelmatig/vaak. Ik ben nieuwsgierig hoe sociaal wenselijk deze vragen worden ingevuld. Mijn lengte, gewicht en sterrenbeeld worden gevraagd, of ik kinderen heb, een kinderwens wellicht, en wat mijn voorkeur is qua boek, film en muziek. Dan mag ik nog vertellen wat ik in mijn vrije tijd doe, wie ik ben (mijn favoriete onderdeel) en wat ik zoek (‘iemand die net als ik heel erg leuk is’). Laatste vraag blijft lastig, want ik kan wel naar van alles op zoek zijn, maar vaak krijgen we niet wat we zoeken of willen. We krijgen die mensen op ons pad, waarmee we die sluimerende stukjes waardering en intimiteit verder mogen exploreren. In deze vraag zit het grootste loslaten. Het loslaten van plaatjes, van hoe hij er dan uit moet zien, waar hij moet wonen, hoe hij heet (ik heb iets met namen, komt vermoed ik door mijn keurige achtergrond) en of hij een hond en/of kinderen heeft (stiekem mijn voorkeur, beide is een ideaal). Plaatjes dus, en daar heb ik er veel van. Maar dat is het mooie en leerzame van offline en online daten, want die plaatjes vervagen. Des te meer ik mezelf er tussenuit haal en wat ik denk te willen, des te meer ik word verrast. Volgens mij is de ‘E’ in E-matching gedateerd en mag dit vervangen worden door Esoterisch. De ontmoetingen mogen dan wel elektronisch plaatsvinden, maar tussen offline en online zit voor mij geen enkel verschil. Het gaat erom hoe ik ben, zonder filters, vol mezelf, en vanuit die essentie die we allemaal in ons dragen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares