Ogen

“Kan je misschien aan de rechterkant van mijn neus krabben, ik heb kriebel.” Ik lig in de operatiestoel van Dokter Cup-a-Soup in Maarssen voor mijn ooglid correctie. Ik durf niet meer te bewegen, maar wil ook niet een half uur kriebel hebben. Behoorlijk gespannen heb ik mijn handen op mijn onderbuik liggen, om zo de focus op mijn ademhaling te houden. “Waar woon je in Amsterdam?” Ik haal diep adem; de ingreep is begonnen.

Ook al hadden een aantal mensen gezegd dat het mee zou vallen, dokter Cup-a-Soup incluis, is alles in het leven altijd een persoonlijke ervaring met eigen geuren, smaken en ingrediënten. Daardoor kan je ook nooit vergelijken, alhoewel dat in de praktijk bij mij dagelijks op de loer ligt. Als een geroutineerde arts die niets anders doet, zet hij een aantal prikjes met verdoving rondom mijn ogen. Ik vertel waar ik woon en merk dat ik dokter Cup-a-Soup nog meer mag binnenlaten. Juist als dingen routine zijn geworden, letten we soms niet meer op in welke energetische kwaliteit we ze doen. Normaal zou ik in een oordeel gaan, maar nu komt die niet. Ik zak dieper in mijn lichaam, ontspan me en voel me wat ‘ik houd van iedereen’ door de verdoving. Ik onderbreek de dokter en vertel dat de manier waarop hij mijn ogen met een doekje dept, niet fijn voelt. Dat had hij nog nooit gehoord. Ik merk dat doordat ik het benoemd heb, ik hem de mogelijkheid geef om het anders te doen. En dat doet hij, iets minder hard en met meer aandacht. Het is duidelijk dat mijn lichaam al jaren niets meer gewend is qua ingrepen, verdovingen en onnatuurlijke handelingen, zoals deze ooglift. Ik vertel hem waar ik woon en van het een komt het ander. Ik kan ervoor kiezen om het gesprek oppervlakkig te houden, of ik maak de keuze om werkelijk mezelf te laten zien, zonder bescherming. Nu is dat laatste in deze houding, waarbij ik in vol vertrouwen in deze stoel lig, niet zo moeilijk. Ik kan geen kant op en ben een  half uur volledig overgelaten aan de handen van deze professional. Het licht schijnt vol in mijn gezicht en elke beweging die hij maakt is voelbaar. Heel even voel ik een paniek opkomen, die net zo snel weer verdwijnt, als dat die opkwam. In een half uur tijd nemen dokter Cup-a-Soup en ik het leven door. Over het belang van verkering met jezelf hebben, over patronen in ons leven die niet helpend zijn, over jezelf leren kennen en ook nog even of er meer levens zijn dan dit leven. Ik vertel dat ik deze ingreep eigenlijk al jaren geleden wilde doen. Toen had ik het geld niet, maar ik was er ook niet klaar voor. Ik voel nu meer liefde voor mezelf, en ik doe dit niet doe om iets op te vullen of te verbeteren aan mezelf, omdat er iets niet goed is.

“Zo, je mag weer opstaan.” Hij pakt mijn tas en ondersteunt mij naar de spiegel. “Wat vind je ervan?” Heel vluchtig kijk ik in de spiegel en zie vooral twee dikke ogen. Hij begeleidt me naar de uitgang, waar ik aangeef dat ik graag wil zitten. Verdovingen, ook als ze plaatselijk zijn, hebben altijd een wonderlijk effect op mij. “Ik heb het gevoel alsof ik xtc heb geslikt”, mompel ik, terwijl ik de hand van dokter Cup-a-Soup vastpak, dankbaar dat het voorbij is en dat het goed is gegaan. “Volgens mij heb je een lage bloeddruk”, zegt de dokter. Volgens mij ben ik gewoon heel gevoelig, denk ik. Ik blijf nog even liggen. Hij bedankt me voor het fijne gesprek en de assistente neemt het over. Ze smeert vaseline in mijn ogen, waardoor ik alles nog meer in een waas zie. Lekker rustig. Vriendin die mee is, koopt nog een nek kussentje voor me en als ik er klaar voor ben, lopen we naar de lift. Ik moet niet alleen bij komen van de ingreep, maar ik ben ook nog alle support en liefde die er is aan het binnenlaten. Niet alleen van anderen, maar ook van mezelf. Dit alles voelt als een groot cadeau, dat ik alleen maar hoef uit te pakken. En te waarderen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares