Ongesteldheid

Ik kan me nog goed herinneren toen ik voor het eerst ongesteld werd. Uiteraard had ik uitgerekend díe dag een witte broek aan en was ik tot overmaat van ramp ook nog op school. En alsof dit nog niet erg genoeg was, kwam mijn vader mij ook nog ophalen die dag. Een man! Ik schaamde me diep, had een vlek in mijn broek, wist eigenlijk niet precies wat ongesteldheid inhield en wist dus ook niet wat ik moest doen. Laat staan dat ik iets bij me had als een maandverband of iets dergelijks. Mijn vader wilde nog even met de honden wandelen dus met mijn benen tegen elkaar aangedrukt ben ik stilletjes mee gaan wandelen. Geen haar op mijn hoofd dat ik iets zou zeggen. Nu heb ik twee oudere zussen en dat is erg fijn, met name als het om vrouwenzaken gaat. Zij hebben mij alle ins & outs van het ongesteld zijn toevertrouwd en op den duur ook uitgelegd hoe je een o.b gebruikt. Er ging een wereld voor me open….Van die dikke matrassen in mijn onderbroek werd ik echt verre van blij. Vanaf toen was ongesteld zijn voor mij meer een last dan een lust, iets wat er nu eenmaal bij hoort, waar heel weinig over gesproken wordt, wat een handig excuus werd om bv niet te hoeven gymmen, waar je zeker niet vrolijk van wordt, waar je niet op zit te wachten, buikpijn van krijgt en ook flink humeurig van kan raken. Ik was blij met de pil, want dit haalde de scherpe randjes ervan af. Ik heb de pil nooit doorgeslikt omdat dit altijd heel onnatuurlijk voor mij voelde maar ik weet wel dat door het slikken van de pil je niet langer een natuurlijke ongesteldheid hebt. Eigenlijk verdoofd het alles een beetje. Inmiddels ben ik al jaren van de pil af en heb ik een vrij regelmatige en rustige ongesteldheid. Veel vrouwen, van wat ik zo hoor,  echter niet. Voor het gros van de vrouwen is ongesteldheid een last, een zeer pijnlijke aangelegenheid, iets vies, waar we geen zin in hebben, waar schaamte op zit, waar we ziek van worden, wat we het liefst willen vermijden, wat we negeren en gewoon doorgaan, waar we soms niet van kunnen werken, waar we geen aandacht aan besteden en waar ongelofelijk veel overtuigingen op zitten. Zo ook voor mij. Maar stel nou dat je ongestelheid iets zegt over hoe je als vrouw leeft…? Dat het wellicht geen last is, maar juist een periode waarin ons lichaam zich reinigt, zich ontdoet van dat wat het niet meer nodig heeft en dat we juist in die dagen wat extra liever voor onszelf mogen zijn. Is het eigenlijk wel nodig om veel pijn te hebben van je ongesteldheid, of gaan we er gewoon maar vanuit dat het zo is, en dat we hier niets aan kunnen doen. Dat dit hoort bij ‘het vrouw zijn’. We zijn opgevoed met een bepaald idee over ongesteldheid en we horen en zien dingen in de media waardoor we beïnvloed raken. Maar kloppen al deze overtuigingen eigenlijk wel. Je ongestelheid gebruiken als een reflectie van hoe je als vrouw het leven leeft en de mate waarin je goed voor jezelf zorgt, dat klinkt voor mij veel eerlijker en oprechter. Er is niks mis met het slikken van paracetamol tegen de pijn, maar wellicht wil de pijn ook wel iets duidelijk maken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares