Ontbijt politiek

Aan het ontbijt met roerei en eigen blikje tonijn praten we over politiek. Dat Engeland nu een vrouwelijke prime minister heeft en dat veel ministers in haar kabinet ook vrouw zijn. Eigenlijk gaat het niet om man/vrouw, maar dat de degene die het beste is voor de baan, wordt gekozen. Mee eens, zeg ik, maar de wereld heeft wel wat meer vrouwen nodig in dergelijke posities. Klopt, maar dan mogen vrouwen ook wat meer gaan opstaan. Klopt zeg ik, daar val ik zelf ook onder. Maar niet met hardheid, zoals we dat al die jaren hebben gedaan, maar juist met onze zachtheid. Opeens krijg ik de politieke kriebels, na een heel leven geen enkele interesse gehad te hebben op dat gebied. Volgens mij ga ik ook nog wat in de politiek doen, zeg ik, over een jaar of tien: minister van Welzijn & zelfzorg, dat is er niet. Leuk, dan ga ik naar je zwaaien als je op tv komt. Pffff ik en de politiek, dan mag ik de pleaser in mij echt helemaal loslaten. Als ik nog wil dat mensen mij aardig vinden, ga ik het niet ver schoppen. Tja, dat is wel handig ja. Hoeveel mensen heb je nodig om een partij op te richten, vraag ik. Ik geloof 50.000. Mmm, wil jij bij mijn partij? Dat hangt van je programma af. Ik moet dan wel een partijnaam hebben, partij van Welzijn, zelfzorg & liefde? Er valt een stilte. Ok, dat is misschien een brug te ver, ik laat het bij welzijn & zelfzorg. De liefde krijgen ze erbij. Raar eigenlijk dat er zoiets als oppositie is, zeg ik, we zouden het toch met elkaar eens mogen zijn als het om mensen gaat. Het laat alleen maar zien dat het nog teveel om onszelf gaat en niet wat in het belang is van het land. Maar wat voor sommige goed is, is voor andere niet zo. Maar het gaat niet om goed en fout, het gaat erom wat waar is, wat klopt. Hoe het nu gaat, werkt ook niet, dus er mag een ander geluid komen. Ik mijmer nog een beetje na over het nieuwe ministerschap. Er mag meer focus komen op eigen verantwoordelijkheid. Maar hoe wil je dat doen dan? Stap voor stap zeg ik, dat werkt het beste. Ok, het programma moet er nog komen, maar er borrelt iets. Ik lees in de krant dat onze politieke leiders het maar druk hebben. Bert Koenders leeft op koffie en cola. Een workshop goed voor jezelf zorgen in politiek Den Haag is geen overbodige luxe, dat is duidelijk. Als we daar nou eens mee beginnen, dan komt die politieke partij en het ministerschap vanzelf. Of niet. Ik ben nog steeds aan de overgave, wat niet altijd lukt, maar wel al ietsje beter. Maar iets meer liefde en minder oppositie in de politiek zou geen kwaad kunnen. Oppositie kan alleen bestaan als het hart niet mee doet.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares